ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η άμμος στην κλεψύδρα τελείωσε. Εν έτει 2017, για πρώτη φορά η ελληνική σημαία, χάρη στην Κατερίνα Στεφανίδη, εμφανίστηκε ανάμεσα σε αυτές των χωρών που ευελπιστούσαν να καμαρώσουν ένα δικό τους παιδί να παίρνει τον τίτλο του καλύτερου της χρονιάς. Η τελική ετυμηγορία ανέδειξε ως κορυφαίους για το 2017 τον άλτη του ύψους Μουτάζ Μπαρσίμ από το Κατάρ και την επταθλήτρια Ναφισάτου Τιάμ από το Βέλγιο.
Μια διάκριση που δεν συνοδεύεται από μετάλλια και υλικές απολαβές, αλλά αποτελεί μια ηθική ικανοποίηση, την αναγνώριση των κόπων μιας ζωής, όπως αυτοί εκφράστηκαν σε ανοιχτά και κλειστά στάδια σε έναν κύκλο 365 ημερών.

Τα βραβεία της IAAF για τους καλύτερους της σεζόν, έχουν τη δική τους λάμψη, που σίγουρα δεν συναγωνίζεται την αντίστοιχη γιορτή της βιομηχανίας του κινηματογράφου, τυγχάνουν όμως ευρύτερης αποδοχής σε σχέση με τα γνωστά μας Οσκαρ, τα οποία αμφισβητούνται και σνομπάρονται, πολλές φορές επιδεικτικά, από σημαντικό ποσοστό ανθρώπων που εμπλέκονται στο χώρο της έβδομης τέχνης.

Το αποτέλεσμα μπορεί να στεναχώρησε τους φαν της Στεφανίδη, αλλά κι αυτούς της περσινής νικήτριας Αλμάζ Αγιάνα, του Μο Φάρα και του Γουέιν Βαν Νίκερκ, αλλά μην ξεχνάμε ότι αυτού του είδους τα βραβεία είναι σχεδόν πάντα (εξαιρούνται οι φοβερές και τρομερές χρονιές του… οδοστρωτήρα Μπολτ) αποτέλεσμα της υποκειμενικής άποψης μια ομάδας ανθρώπων για δραστηριότητες αθλητών που δεν είναι 100% συγκρίσιμες. Εδώ οι ειδήμονες πολλές φορές δεν συμφωνούν για τον καλύτερο σε μια και μόνη δραστηριότητα, πόσω μάλλον για μια ομάδα 24 διαφορετικών αγωνισμάτων. Απόδειξη, το γεγονός ότι η Στεφανίδη επικράτησε της Τιάμ στην ψηφοφορία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, αλλά υστέρησε σε αυτή της Διεθνούς. Ακόμα και η βράβευση του Μπαρσίμ… ελέγχεται, αφού ο Καταριανός κέρδισε μεν τον παγκόσμιο τίτλο για πρώτη φορά στην καριέρα του, αλλά είχε χαμηλότερες πτήσεις φέτος σε σχέση με άλλες σεζόν.Ποιοι είναι αυτοί, όμως, που αναδεικνύουν τους καλύτερους και ποια τα κριτήριά τους; Οι ψήφοι προέρχονται από τρεις υπο-ομάδες: τους φιλάθλους (online), τα μέλη της οικογένειας της IAAF (δημοσιογράφοι, χορηγοί, παράγοντες) και το συμβούλιο της IAAF που ψηφίζουν μέσω email. Η άποψη των μελών του συμβουλίου έχει την πλέον βαρύνουσα σημασία, καθώς οι ψήφοι του αποτελούν το 50% της βάσης των αποτελεσμάτων και ουσιαστικά καθορίζουν το περιεχόμενο του φακέλου που κρύβει τους νικητές. Εν μέρει δίκαιο, καθώς πολλές φορές οι άλλοι δύο παράγοντες, ιδιαίτερα οι φίλαθλοι, ψηφίζουν με γεωγραφικά κριτήρια. Από την άλλη όμως το συμβούλιο έχει ουσιαστικά τη δυνατότητα να «διορθώσει» ένα αποτέλεσμα, αν έχει «στραβώσει». Και κάπου εδώ αρχίζουν τα αγαπημένα στη ράτσα μας «σενάρια συνομωσίας».

Η πραγματικότητα, όπως αυτή έχει αποτυπωθεί στα αποτελέσματα από το 1988, όταν ξεκίνησαν τα βραβεία, είναι ότι:
23 φορές νίκησαν δρομείς, 4 άλτες, 2 ρίπτες και 1 δεκαθλητής. Στις γυναίκες, 20 φορές κέρδισαν δρομείς, 7 άλτριες, 2 επταθλήτριες και 1 ρίπτρια.

Ο Μπαρσίμ είναι ο πρώτος εκπρόσωπος της Ασίας (γενικά) που κερδίζει τον τίτλο. 15 φορές στο παρελθόν οι άνδρες νικητές ήταν από την αμερικανική ήπειρο, 8 από την Αφρική, 6 από την Ευρώπη. Χάρη στην Τιάμ η Ευρώπη πάτησε για 11η φορά κορυφή. Προηγείται η Αμερική με 13 πρωτιές, ενώ η Αφρική έχει 4 και η Ωκεανία 2.

Αλτης του ύψους κέρδισε για πρώτη φορά, ενώ επταθλήτρια είχε επικρατήσει και το 1994, η περίφημη Τζάκι Τζόινερ-Κέρσι.

Πολυνίκης του θεσμού είναι ο Γιουσέιν Μπολτ με 6 βραβεία, ενώ Χισάμ Ελ Γκερούζ και Ελενα Ισινμπάεβα πρώτευσαν τρεις φορές. Η επιτροπή δεν τίμησε ποτέ με την ψήφο της μεταξύ άλλων τους Σεργκέι Μπούμπκα, Χαβιέρ Σοτομαγιόρ, Μόρις Γκριν, Εζέκιελ Κεμπόι, Λαρς Ρίντελ, Χάικε Ντρέξλερ, Μπρίτνι Ρις, Μπάρμπορα Σποτάκοβα και Ανίτα Βλoντάρτσικ.