Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΜΟΥΖΕΛΟΥ

Στον στίβο ο Θανάσης Καλογιάννης έδινε όλες τις δυνάμεις του για να φτάσει στη γραμμή του τερματισμού στον καλύτερο χρόνο, στην καλύτερη θέση… Στον «στίβο της ζωής», όμως, ο τερματισμός ήταν πρόωρος, πριν από τη γραμμή, με κακό «χρόνο», μόλις λίγο πάνω απ’ τα πενήντα δύο χρόνια του!

Ο Οκτώβριος του ’17 έγινε έτσι το φθινόπωρο της θλίψης για τον ελληνικό αθλητισμό, αφού ένας σπουδαίος πρωταθλητής συνάντησε απρόσμενα την κακιά μοίρα…

Αντίθετα, απ’ τα παιδικά του χρόνια ο Βολιώτης πρωταθλητής ήταν χαρισματικός, με ψηλό, δεμένο, δυνατό σώμα, αρχαϊκή όψη, κοφτερό μυαλό και απεριόριστες αθλητικές δυνατότητες!

Θυμάμαι όταν τον πρωτοείδαμε εκείνα τα χρόνια, αρχές δεκαετίας του ’80, είπαμε κάποιοι συνάδελφοι «επιτέλους, ένας αθλητής σε ξένα πρότυπα, που θα κάνει αίσθηση μέσα κι έξω απ’ το στίβο»!

Πριν κλείσει τα 17 ήταν στην Εθνική ανδρών και στους Βαλκανικούς στο Βουκουρέστι έτρεξε στα 400 μ. σημειώνοντας 47.07, που παραμένει ακόμη π.ρ. Παίδων! Σκεφτείτε ότι λίγο αργότερα ήταν βασικό στέλεχος της ομάδας 4Χ400μ. ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αθήνας!

Ήταν φανερό ότι ο ελληνικός στίβος, που ζητούσε εναγωνίως να ξεφύγει απ’ τα «πέτρινα χρόνια», είδε στο πρόσωπό του έναν δρομέα διεθνών στάνταρ, ειδικά στα χαμηλά εμπόδια (που έμοιαζε να προτιμάει…).

Αυτό αποδείχθηκε γρήγορα και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.  Αλλά όταν σήμερα βλέπει κανείς, βαθύτερα κι αποστασιοποιημένα απ’ τα συναισθήματα των στιγμών, τα αποτελέσματά του σε σημαντικούς αγώνες, συμπεραίνει ότι ο Καλογιάννης δεν έφτασε στο μάξιμουμ, δεν πήρε όσα άξιζε σε διακρίσεις!

Σκεφθείτε ότι το ρεκόρ του στα 400 μ. εμπόδια 48.80 (Ζάγκρεμπ 19/7/1987), που του έδωσε το αργυρό μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα, είναι ακόμη και σήμερα η 176η επίδοση όλων των εποχών στο αγώνισμα και έμεινε ως πανελλήνιο ρεκόρ 15 χρόνια, ώσπου να εμφανισθεί ο ανυπέρβλητος Περικλής Ιακωβάκης!

Ο Θανάσης ήταν ένα γελαστό, ευχάριστο παλικάρι, με πολύ όμορφο, φωτεινό πρόσωπο και αδρά χαρακτηριστικά, που οι δημοσιογράφοι της εποχής τον θέλαμε συχνά σε αγώνες, ώστε οι τηλεοπτικές και φωτογραφικές εικόνες να …γεμίζουν με έναν σύγχρονο Ερμή!

Το στιλ του (ήταν άλλωστε κοντά 1,90 μ.) εντυπωσιακό, η τεχνική του (κοντά στους προπονητές του Στάθη Τοπαλίδη και Σταύρο Τζιωρτζή βελτιωνόταν σταθερά) σε υψηλό επίπεδο και ο διασκελισμός του συναρπαστικός…

Προσωπικά τον θυμάμαι αρκετά έντονα στο Ευρωπαϊκό της Στουτγάρδης (1986), όπου ήταν 8ος στον τελικό με 51.83, μάλλον από κακή κατανομή ή απουσία άλλων δυνάμεων, καθώς στον προκριματικό είχε σημειώσει 49.96 και στον ημιτελικό 49.86!

Ακόμη στην Πανεπιστημιάδα, όπου έχασε στα 2-3 τελευταία βήματα τη νίκη, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1990 στο Σπλιτ (5ος στην προκριματική σειρά με 51.37) και στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992 (4ος στην προκριματική σειρά με 49.52), διοργανώσεις που δεν μπόρεσαν να του δώσουν όσα επιθυμούσε και στόχευε…

Εκτός από το μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα, ο Καλογιάννης το 1986 (9 Ιουλίου στην Μόσχα) είχε πάρει χάλκινο στα Goodwill Games, διοργάνωση που εκείνα τα χρόνια είχε μεγάλη αξία και πρεστίζ! Είχε πετύχει ΠΡ ανδρών με 48.88 συντρίβοντας το 49.47 που είχε κάνει ένα χρόνο νωρίτερα ο Γιώργος Βαμβακάς…

Σίγουρα ο Καλογιάννης ήθελε να είναι στο 2ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου το καλοκαίρι του 1987 στη Ρώμη, αλλά αυτό που τον στενοχώρησε πολύ (ίσως βαθύτερα του αφαίρεσε ένα μέρος του πάθους για υψηλό αθλητισμό απαιτήσεων…) ήταν ο αποκλεισμός του από την ολυμπιακή ομάδα της Σεούλ το 1988! Δεν είχε ακριβώς το όριο, του ζήτησαν να το «κάνει» σε μια ημερίδα και φυσικά δεν δικαιώθηκε κανείς… Το ότι ήταν πρώτος λαμπαδηδρόμος στην αφή της φλόγας ήταν απλώς μια μικρή παρηγοριά, αλλά όχι η αθλητική του δικαίωση!

To 1991 έμεινε εκτός δράσης (δύσκολο να θυμηθεί κανείς από μνήμης τον λόγο…), αλλά ξαναγύρισε έχοντας επικεντρωθεί πλέον μόνο στα εμπόδια…

Το 1993, πριν κλείσει τα 28, στην προθέρμανση για τον τελικά στα 400 μ. εμπόδια του Πανελληνίου Πρωταθλήματος, πήρε την απόφαση να αφήσει το στίβο! Για εμάς τους απέξω απρόσμενα ή αδικαιολόγητα, για εκείνον ίσως μια εσωτερική παρόρμηση να αναζητήσει άλλους δρόμους…

Αντί όμως για τον τροχό και τις λαβίδες του οδοντιάτρου βρέθηκε πίσω από τον φακό των φωτογραφικών και κινηματογραφικών μηχανών, τις σκηνοθετικές αναζητήσεις και τα μοναδικά πλάνα που άλλοτε αποτύπωναν σαγηνευτικά γυναικεία σώματα μοντέλων κι άλλοτε τη μαγεία της φύσης και εικόνες του περιβάλλοντος!

Συνήθως οι γιατροί έχουν καλλιτεχνικές τάσεις, αλλά κυρίως συγγραφικές ή ζωγραφικές… Ο Καλογιάννης είχε ροπή στην ομορφιά (έμψυχη ή άψυχη) και στην αισθητική των εικόνων στα φιλμ ή στους ψηφιακούς δίσκους των σύγχρονων μηχανών! Και οι φωτογραφίες του φιλοξενήθηκαν σε κορυφαία διεθνή περιοδικά και άλλα έντυπα, σαν μετάλλια αναγνώρισης και αυτού του ταλέντου του…

Ένα ταλέντο που τον έφερε κοντά στη μεγάλη του αγάπη, τη σύζυγό του Λάουρα ντε Νίγκρις, μια εντυπωσιακή Βραζιλιάνα με πολύπλευρο ταλέντο, η οποία στην Ελλάδα άφησε τη σφραγίδα της στο χώρο της μόδας και των γυναικείων περιοδικών, όσο και στην καρδιά του πρωταθλητή…

Είχα πάρα πολλά χρόνια να συναντήσω τον Θανάση Καλογιάννη, που προσπάθησα να τον …ζωντανέψω για εσάς, τους αναγνώστες του περιοδικού που ίσως δεν τον είδατε ποτέ να τρέχει… Αλλά θα διατηρώ πάντα στη μνήμη μου την έντονη σφραγίδα που άφησε στον ελληνικό στίβο, την εικόνα του στις δικές μας κάμερες και το όμορφο πρόσωπό του με το μόνιμα χαραγμένο χαμόγελο!

Η πορεία του στον στίβο με αριθμούς…

Τα ΠΡ του Καλογιάννη:

Νέων 400μ. εμπ. 48.80 (Ζάγκρεμπ 19/7/87) παραμένει! (30+ χρόνια)

Εφήβων 400μ. 45.90 (Μαρούσι, 8/9/1984) παραμένει! (33+ χρόνια)

Παίδων 400μ. 47.07 (Βουκουρέστι 14/8/1982)) παραμένει! (35+ χρόνια).

Ο αείμνηστος πρωταθλητής μας βρήκε το ρεκόρ ανδρών στα 400μ. στο 46.56 (απ’ το 1975 και το 1984 το βελτίωσε δύο φορές με 46.13 και 45.90 και το ισοφάρισε το 1987, ώσπου στις 18/6/1993 στους Μεσογειακούς στην πόλη Ναρμπόν της Γαλλίας το κατέρριψε ο Κώστας Κεντέρης με 45.70!

Στα 400μ. εμπ. ο Γιώργος Βαμβακάς είχε κάνει το 1985 49.47 και ο Θανάσης το 1986 (9/7 Μόσχα) το κατέβασε στα 48.88 (πρώτος Έλληνας κάτω από το «φράγμα» των 49.00) και ένα χρόνο μετά στα 48.80 (Ζάγκρεμπ 19/7)! Χρειάστηκαν 15 χρόνια και ο σπουδαίος Περικλής Ιακωβάκης για να το πάρει με 48.66 στις 19/8/2002

Επίσης το ΠΡ εφήβων στα 400μ από 47.06 (Πέτρος Τσιάκιρος 1975) το βελτίωσε σε 46.13 και 45.90 το 1984, ενώ το αντίστοιχο στα 400μ. εμπ. από το 50.67 του Βαμβακά την ίδια χρονιά το κατέβασε σε 50.50 και 50.22, ώσπου να το καταρρίψει μετά από 14 χρόνια ο Περικλής Ιακωβάκης με 49.82 (Ανεσί 31/7/1998)!

Στον κλειστό στίβο είχε το ΠΡ στα 400μ. με 47.48 από το 1988 έως το 1994, όταν το βελτίωσε ο Κώστας Κεντέρης με 47.45.

Ο Καλογιάννης δεν αναδείχθηκε ποτέ πανελληνιονίκης ανδρών ή νέων στα 200μ. ή 400μ., ήταν πανελληνιονίκης ανδρών στα 400μ. εμπόδια 5 φορές (1986, 1988, 1990, 1992, 1993) και εφήβων στα 400μ. (1982), στα 200μ. (1984) και στα 400μ. εμπ (1983, 1984).

Ακόμη ο λαμπρός αυτός αθλητής κέρδισε 4 χρυσά σε Βαλκανικούς αγώνες (1984, 1988, 1989, 1992) και 1 χάλκινο (1990).