Στην Αργυρώ Γιαννουδάκη
Φωτογραφία : Άγγελος Ζυμάρας / Νάσσος Τριανταφύλλου

Να ξεπερνάς τον πήχη και ευθύς αμέσως να αναζητάς την επόμενη πρόκληση, ώστε να φτάσεις ολοένα και ψηλότερα. Το άλμα εις ύψος είναι ένα αγώνισμα που απευθύνεται σε αθλητές με ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση και ο Κώστας Μπανιώτης, με την πορεία του το επιβεβαιώνει στο απόλυτο.

Κώστας Μπανιώτης / φωτο Άγγελος Ζυμάρας
Κώστας Μπανιώτης / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Αν και από ποδοσφαιρική και δη ΠΑΟΚτσήδικη οικογένεια, ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ και έφτασε έως τα κλιμάκια της εθνικής ομάδας, όμως η πρωτοβουλία μίας συμμαθήτριας του να τον δηλώσει σε ένα σχολικό πρωτάθλημα στο άλμα εις ύψος, χωρίς μάλιστα να το γνωρίζει ο ίδιος, ήταν η συγκυρία που καθόρισε τη ζωή του.

Από τα σουτ στα άλματα και η μικρή απάτη…

Ο αθλητής του Γιώργου Τσούγκου θυμάται πώς βρέθηκε να τα βάζει με τους πήχεις… «Εντελώς συμπτωματικά βρέθηκα να ασχολούμαι με το άλμα εις ύψος. Είχα «γλιτώσει» από το ποδόσφαιρο, αφού ο Χάρης Μπανιώτης, ο οποίος έχει αγωνιστεί σε ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό είναι θείος μου. Όμως, προς τιμήν του ποτέ, ούτε εκείνος, ούτε κανένας από την οικογένεια μου θέλησε να με επηρεάσει για το ποιον δρόμο θα ακολουθήσω αθλητικά.
Έτσι, έπαιζα μπάσκετ. Ήμουν μάλιστα στην προεθνική ομάδα. Μία μέρα ήρθε η συμμαθήτρια μου η Δώρα και μου είπε ότι με δήλωσε στο σχολικό πρωτάθλημα. Ήμουν μαθητής της γ’ γυμνασίου τότε. Όταν μου το είπε αντέδρασα και της είπα: «Τι είναι αυτά που λες; Τι πήγες και έκανες;», όμως εκείνη μου φρόντισε να με ηρεμήσει λέγοντας μου ότι θα έχανα μάθημα εκείνη την ημέρα, χωρίς απουσία φυσικά. Οπότε σκέφτηκα: “Οκ, καλή φάση”. Την ημέρα του αγώνα είχα πάει για καφέ και είχα αράξει στον καναπέ. Δεν είχα σκοπό να πάω. Όμως με είδε η μάνα μου και με ρώτησε αν θα πάω στον αγώνα. Έτσι, η κοπάνα δεν έγινε και βρέθηκα στο γήπεδο.

Να σημειώσω ότι μία μέρα νωρίτερα από τον αγώνα είχα πάει στο γήπεδο με τον πατέρα μου (σ.σ.: ο οποίος επίσης υπήρξε αθλητής του άλματος εις ύψος) και μου είχε δείξει να πηδάω με την τεχνική στραντλ. Στον αγώνα λοιπόν, πήδηξα 1,65μ., όμως το όριο πρόκρισης για τους Πανελλήνιους Σχολικούς Αγώνες ήταν 1,70μ. Ο κριτής τότε μου είπε θα σου βάλω 1,70μ. γιατί βλέπω ότι το έχεις. Πράγματι πήγα στους Πανελλήνιους Σχολικούς Αγώνες και βγήκα 5ος στην Ελλάδα.

Τους επόμενους μήνες το άλμα εις ύψος ήταν μία ανάμνηση για μένα αφού δεν ξανασχολήθηκα, έως τα τέλη α’ Λυκείου. Συγκεκριμένα μετά το Πάσχα άρχισα ξανά την προπόνηση διστακτικά. Σοβαρά ασχολήθηκα από τη β’ Λυκείου και κίνητρο ήταν φυσικά τα μόρια για την είσοδο μου σε κάποια σχολή. Από τότε και έπειτα δεν έχω σταματήσει ποτέ…»

Αν θέλγεται κάποιος από τα χρήματα και την αναγνωρισιμότητα είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα επιλέξει να ασχοληθεί με το στίβο. Για το αν ωστόσο υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκε ο Κώστας Μπανιώτης ότι ίσως τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά προς το καλύτερο για εκείνον αν δεν εγκατέλειπε το μπάσκετ σημειώνει: «Ειλικρινά είναι κάτι που δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Μου το λένε βεβαίως συχνά άλλοι. Τα βιώματα που έχω ασχολούμενος με το άλμα εις ύψος θεωρώ ότι δεν μπορεί να τα έχει κανένας αθλητής ομαδικού αθλήματος. Στα ατομικά αγωνίσματα τα συναισθήματα δεν μοιράζονται, ούτε οι χαρές, ούτε οι λύπες. Επομένως δεν θα άλλαζα με τίποτα τις εμπειρίες που έχω. Νιώθω πολύ σίγουρος και χαρούμενος με την επιλογή που έκανα».

Κώστας Μπανιώτης / φωτο Άγγελος Ζυμάρας
Κώστας Μπανιώτης / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Η τύχη που χρωστάει!

O 32χρονος πρωταθλητής του ύψους, είναι συνεπής στα ραντεβού του στους τελικούς των μεγάλων διοργανώσεων, έχοντας σταθερά ψηλά άλματα. Όμως η τύχη δεν του κάνει το χατίρι στερώντας του ένα μετάλλιο, με το οποίο φλερτάρει από το 2011, όταν κατέκτησε την 4η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού στίβου στο Παρίσι. Ακολούθησε μία ακόμη 4η θέση στο Παγκόσμιο Κλειστού της Κωνσταντινούπολης και η 5η στο Παγκόσμιο Κλειστού του Πόρτλαντ. «Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές έχω φτάσει στο μετάλλιο, όμως οι συγκυρίες δεν μου έχουν επιτρέψει να το κατακτήσω. Θέλω ένα μετάλλιο. Αυτός είναι ο στόχος μου γι’ αυτό και γι‘ αυτό θα παλέψω, αρκεί να είμαι υγιής.

Θέλω να είμαι στο Τόκιο, όμως μέχρι τότε προηγούνται άλλοι αγώνες. Οπότε η σκέψη μου είναι στο Ευρωπαϊκό Κλειστού Στίβου της Γλασκόβης. Να βγει πολύ καλή η προετοιμασία και να είμαι γερός».

Men's High Jump. Kostas Baniotis (GRE) at the IAAF World Indoor Championships 2012 Istanbul / φωτο Άγγελος Ζυμάρας
Men’s High Jump. Kostas Baniotis (GRE) at the IAAF World Indoor Championships 2012 Istanbul / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Από το Πεκίνο στην Κωνσταντινούπολη  

Στον πρωταθλητισμό βιώνει κανείς μια χαρά στις δέκα λύπες, εκείνη όμως που σημάδεψε τον Κώστα Μπανιώτη ήταν η παρουσία του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου: «Ήταν σίγουρα η πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας μου. Η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν τεράστιο όνειρο για μένα. Είχα επενδύσει σε αυτό το όνειρο και δυστυχώς ήμουν εντελώς ανέτοιμος και ανώριμος να το διαχειριστώ, κάτι βεβαίως το οποίο ήταν φυσιολογικό καθότι έως τότε η σημαντικότερη διοργάνωση στην οποία είχα συμμετάσχει ήταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα… Θυμάμαι να βγαίνω από το τούνελ στον αγωνιστικό χώρο και να παραπατάω. Έτρεμα, δεν μπόρεσα ποτέ να συγκεντρωθώ στον αγώνα. Με πόνεσε πάρα πολύ αυτή η αποτυχία, όμως με άλλαξε και πάρα πολύ. Κατάφερα να τη διαχειριστώ και να κρατήσω το απόσταγμα της εμπειρίας, η οποία συνέβαλε στο να γίνω αθλητής διεθνούς επιπέδου και έκτοτε όλοι οι αγώνες να μου φαίνονται παιχνιδάκι».

IAAF World Championships, Beijing 2015
Κώστας Μπανιώτης-Γιώργος Τσούγκος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας
IAAF World Championships, Beijing 2015
Κώστας Μπανιώτης-Γιώργος Τσούγκος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Στον αντίποδα των όσων συνέβησαν στο Πεκίνο, είναι οι αναμνήσεις από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Κωνσταντινούπολης, όπου ο αθλητής του Γιώργου Τσούγκου κατέκτησε την 4η θέση: «Την προηγούμενη ημέρα, που ήταν τα προκριματικά κατάφερα να πηδήξω 2,29μ. -το οποίο ήταν το όριο- στην τρίτη και τελευταία προσπάθεια, ενώ αγωνιζόμουν τελευταίος. Πήδηξα δηλαδή, πήρα την πρόκριση και κλείσαμε το γήπεδο… Ήταν πολύ έντονος αγώνας λοιπόν, από την πρώτη στιγμή για μένα.
Στον τελικό, δεν είχα συναίσθηση τι συνέβαινε στις εξέδρες τη στιγμή του αγώνα. Όταν ηρέμησα κοίταζα στην κερκίδα και έβλεπα πολλά γνώριμα πρόσωπα και ελληνικές σημαίες. Πολλοί συγγενείς και φίλοι εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι ήταν κοντά και ήρθαν να με δουν. Σπουδαία στιγμή για τον ελληνικό στίβο, με δύο Έλληνες (σ.σ.: ο Δημήτρης Χονδροκούκης αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής) να διεκδικούν μετάλλιο. Δυστυχώς δεν κατάφερα να ανέβω στο βάθρο, όμως δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτόν τον αγώνα. Τον Δημήτρη να κατακτά τη νίκη και να ακούγεται ο εθνικός ύμνος σε όλο το στάδιο. Ήταν σίγουρα ο πιο όμορφος αγώνας μου έως τώρα».

Το παράδειγμα της αέναης προσπάθειας του Τσιάμη

Η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο τριπλούν από τον Δημήτρη Τσιάμη στα 34 του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου, καταδεικνύει ότι η επιμονή και η πίστη στον εαυτό σου αργά η γρήγορα ανταμείβεται: «Όλα τα μετάλλια που πανηγυρίσαμε στο Βερολίνο ήταν σημαντικά. Χάρηκα όμως απίστευτα με την επιτυχία του Δημήτρη, είναι ένας εκπληκτικός αθλητής, με φοβερά προσόντα. Αντιμετώπισε πολλές ατυχίες, όμως δεν το έβαλε κάτω. Έκλεισε τα αυτιά σε όσους δεν τον πίστευαν και όμορφα, αθόρυβα δούλεψε και πέτυχε το στόχο του και μπορεί να συνεχίσει για 10 ακόμη χρόνια».

Δίδυμο της επιτυχία, με έδρα την Θεσσαλονίκη 

Κώστας Μπανιώτης / φωτο Νάσσος Τριανταφύλλου
Κώστας Μπανιώτης / φωτο Νάσσος Τριανταφύλλου

Ο αθλητής του Γιώργου Τσούγκου επί 13 χρόνια αποκαλύπτει το μυστικό μίας επιτυχημένης συνεργασίας τονίζοντας: «Πήγα στον Γιώργο τον Γενάρη του 2006 και ενάμισι χρόνο μετά βρέθηκα στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Δεν ήμουν ώριμος, όμως η συνεργασία μας πέτυχε νομίζω γιατί θέλαμε και οι δύο να γίνουμε καλύτεροι, να βελτιωθούμε δουλεύοντας σκληρά. Στην πορεία μάθαμε πάρα πολλά ο ένας από τον άλλον. Είναι σημαντικό αθλητής και προπονητής να έχουν μία υγιή σχέση. Σχέση εμπιστοσύνης.
Παρότι έχω τελειώσει ΤΕΦΑΑ ακολουθώ πιστά το προπονητικό πρόγραμμα του Γιώργου, γιατί έχει διαβάσει πολύ και ξέρει το σώμα μου. Φυσικά και υπάρχει συνεχής ανατροφοδότηση, συζητάμε όταν κάτι με απασχολεί και ο Γιώργος ακούει. Έτσι, επιτυγχάνεται η συνεχής βελτίωση αλλά και ισορροπία μεταξύ μας. Βλεπόμαστε καθημερινά 6-7 ώρες και βιώνουμε πολύ έντονα συναισθήματα, χαρές και λύπες, οφείλουμε επομένως να επικοινωνούμε ώστε να έχουμε λειτουργική σχέση».

Ο ύψους 2,02μ. άλτης δεν μπήκε ποτέ στο δίλημμα για το αν θα κατέβει στην Αθήνα. Στην ερώτηση όμως αν αυτό ήταν κάτι που αποφάσιζε ο προπονητής του για μία στιγμή διστάζει: «Αν έφευγε ο Γιώργος τώρα, νομίζω θα σταματούσα τον πρωταθλητισμό».

Σε ότι αφορά την απολύτως συνειδητοποιημένη απόφαση του να μείνει στην Θεσσαλονίκη υπογράμμισε: «Ήταν προσωπική επιλογή. Νιώθω ότι είναι σημαντικό ο αθλητής να νιώθει καλά και τις ώρες εκτός προπόνησης. Η Θεσσαλονίκη στο παρελθόν έβγαλε σπουδαίους πρωταθλητές, όπως η Κελεσίδου, η Βόγγολη και ο Κεντέρης και ομολογώ πως με θλίβει η εικόνα του κέντρου υψηλού αθλητισμού Βορείου Ελλάδας αυτή τη στιγμή. Στα άλματα γίνεται πολύ καλή δουλειά τα τελευταία δύο χρόνια και πιστεύω ότι δεν θα αργήσει να φανεί.

Κώστας Μπανιώτης / φωτο Νάσσος Τριανταφύλλου
Κώστας Μπανιώτης / φωτο Νάσσος Τριανταφύλλου

Το γεγονός ότι οι αθλητές επιλέγουν να εγκαταλείψουν τη Θεσσαλονίκη νομίζω ότι έχει να κάνει με την νοοτροπία των ίδιων των αθλητών και των παραγόντων. Εγώ και ο Γιώργος επιλέξαμε να μείνουμε εδώ και αποδείξαμε ότι παρά τις όποιες δυσκολίες μπορούμε να κάνουμε δουλειά και να σταθούμε σε διεθνές επίπεδο. Το Παλέ παρότι το ταρτάν είναι σε εξαιρετική κατάσταση, δεν προσφέρεται για προπόνηση ύψους, γιατί έχει πολλές κολώνες και δεν έχω καλό οπτικό πεδίο. Αυτό το πρόβλημα ξεπερνιέται πηγαίνοντας στους Αμπελόκηπους. Το καλοκαίρι ωστόσο μπορούμε να προετοιμαστούμε στον Καυτανζόγλειο, «πολυτέλεια» που δεν υπάρχει στον Άγιο Κοσμά.

Είναι πολύ σημαντικό που υπάρχουν και οι ξενώνες, στους οποίους μάλιστα διαμένω. Θεωρώ ότι αν βρεθούν οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις και υπάρξει στήριξη από αθλητές και προπονητές η Βόρεια Ελλάδα θα μπορέσει να ξαναβγάλει πρωταθλητές».

Αυτό το διάστημα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη ο Αντώνης Μέρλος, ο οποίος επέλεξε να προπονηθεί με τον Γιώργο Τσούγκο, έως ότου επιστρέψει στις ΗΠΑ και στην ομάδα του κολεγίου, γεγονός που κάνει τον Κώστα Μπανιώτη να αναπολεί τότε που πιτσιρικάς και ο ίδιος προπονούνταν με τον Νίκο Γκιόσης: «Ο Αντώνης είναι πολύ χαρισματικός αθλητής και χαίρομαι που προπονούμαστε καθημερινά έως ότου επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο του. Θυμάμαι τότε που ήμουν κι εγώ νεότερος και προπονούμουν με τον Νίκο Γκιόση, από την εμπειρία του οποίου προσπαθούσα να επωφεληθώ. Έτσι, με μεγάλη χαρά και αγάπη θέλω να βοηθήσω κι εγώ από την πλευρά μου τον Αντώνη».

Η μετά τον πρωταθλητισμό εποχή

Για την μετά πρωταθλητισμού εποχή, ο Κώστας Μπανιώτης έχει ακριβώς στο μυαλό του τι θέλει να κάνει: «Όπως είπα θέλω να είμαι στο Τόκιο. Στη συνέχεια θα ήθελα να παραμείνω στο χώρο αφού πρώτα επιτρέψω στον εαυτό μου να ηρεμήσει και να χάσει την αθλητική του ταυτότητα. Αισθάνομαι ότι πρέπει να κοινωνικοποιηθώ και στην συνέχεια να ασχοληθώ με την προπονητική. Τα τελευταία 13 χρόνια δίπλα στον Γιώργο ήταν ένας δρόμος κοπιαστικός και υπέροχος συνάμα».

Στη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του έχει απασχολήσει τον Τύπο αποκλειστικά με την αθλητική του ιδιότητα: «Με δεδομένο ότι έχω μεγαλώσει θέλω ηρεμία. Θέλω ποιοτικό χρόνο, δεν θέλω να σπαταλώ την ενέργεια μου. Αποζητώ να βρίσκομαι με τους λίγους αλλά πολύ σημαντικούς ανθρώπους που με βελτιώνουν σωματικά, ψυχικά και συναισθηματικά. Είμαι πολύ τυχερός σε αυτό το κομμάτι».

IAAF World Championships, Beijing 2015
Κώστας Μπανιώτης / φωτο Άγγελος Ζυμάρας
IAAF World Championships, Beijing 2015
Κώστας Μπανιώτης / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Μαθήματα… μαγειρικής και ζωής

Σε μία ερώτηση για την αυστηρή διατροφή που συνήθως καλούνται να ακολουθήσουν οι άλτες του ύψους, ο Κώστας Μπανιώτης κατέληξε να μιλά για την αγαπημένη του Κομοτηνή και το πώς η πόλη αυτή το δίδαξε την αρμονική συνύπαρξη μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες: «Το σωματικό βάρος είναι καθοριστικό στο αγώνισμα μας. Πρέπει να είμαστε στα λιγότερα δυνατά κιλά με τη μεγαλύτερη δυνατή δύναμη ταυτόχρονα. Ευτυχώς, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το βάρος μου είμαι τυχερός, αφού από μικρός ήμουν πολύ αδύνατος. Μαγειρεύω μόνος μου. Μου αρέσει να το κάνω, δεν νιώθω καμία καταπίεση, αντίθετα λειτουργεί για μένα ως αποφόρτιση. Έχει σημασία οτιδήποτε κάνουμε να μην γίνεται ψυχαναγκαστικά. Όσοι έχουν δοκιμάσει τα φαγητά μου λένε ότι μαγειρεύω καλά, βαρετά φαγητά βέβαια. Τα ωραία τα μερακλίδικα τα φτιάχνει η μάνα μου στην Κομοτηνή, τραχανόπιτες, παστιτσάκια, καβουρμάδες…

Είμαι τυχερός που μεγάλωσα σε αυτήν την πόλη. Η Θράκη είναι ζωντανό παράδειγμα υγιούς κοινωνίας, στην οποία μπορούν να ζουν αρμονικά και όμορφα άνθρωποι διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών. Θυμάμαι παιδί να ξυπνώ με την προσευχή του Χότζα. Τον βλέπαμε από ένα κτήριο απέναντι από τον μιναρέ. Από το ίδιο κτήριο βλέπαμε και την υποστολή της ελληνική σημαίας. Είμαι Έλληνας και ήταν ξεκάθαρο ποιος είναι ο ρόλος του ακρίτα, όμως ποτέ δεν ένιωσα απειλή από ανθρώπους με διαφορετικά πιστεύω από τα δικά μου. Άλλωστε ποτέ δεν με πλήγωσαν μουσουλμάνοι φίλοι. Πληγώθηκα όμως από Έλληνες που με αποκάλεσαν Τούρκο.

Θέλω να πιστεύω ότι η αύξηση του ρατσισμού θα σταματήσει και θα λειτουργήσουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά των Ελλήνων. Οι Έλληνες δεν είμαστε Γερμανοί. Είμαστε ένας λαός που δεν ήταν στην πούδρα, έχουμε βιώσει στο πετσί μας τον πόνο, από τα εγκλήματα των ναζί και αισιοδοξώ ότι θα υπερισχύσει η σύνεση. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις…».