ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Αποκαλούν πολλές φορές τον προπονητή ενός αθλητή, σαν δεύτερο πατέρα. Στην περίπτωση του Κώστα Φιλιππίδη δεν χρειάζονται πια λόγια ή έργα για να καταλάβεις το ρόλο του Δημήτρη Κυτέα. Του ανθρώπου που από την πρώτη στιγμή βρέθηκε κοντά στον Έλληνα πρωταθλητή. Τον είδε να ανδρώνεται, ήταν κοντά του στις καλές και κακές στιγμές. Θυσίασε πολλά πράγματα στη ζωή του, αλλά ήταν πάντα εκεί για τον Κώστα. Φυσικά και ο κορυφαίος μας άλτης το γνωρίζει αυτό και το σέβεται.

Δημήτρης Κυτέας
Ο Δημήτρης Κυτέας / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

Γι’ αυτό αποτέλεσαν και αποτελούν ένα αναπόσπαστο δίδυμο επιτυχιών στην ιστορία του κλασικού αθλητισμού και όχι μόνο. Και συνεχίζουν. Το «Athleticsmagazine» μίλησε με τον ομοσπονδιακό προπονητή και πάνω απ’ όλα δάσκαλο.

«Χάρηκα πάρα πολύ για τον Κώστα γιατί είναι στρατιώτης μέσα στον αθλητισμό και ότι κάνει είναι με ευλάβεια και ταπεινότητα. Είναι ο χαρακτήρας του και γι’ αυτό πιστεύω ότι τον αγαπάει κι ο κόσμος. Πολλές φορές ο αγώνας παρουσιάζει πολλά προβλήματα. Ο κόσμος αρκετές φορές δεν ξέρει κάποιες ιδιαιτερότητες που υπάρχουν στον αγωνιστικό χώρο. Δεν είμαστε σε ένα στάδιο που πάντοτε επικρατούν οι ίδιες συνθήκες. Στην Κόμπανκ Αρένα που αγωνιστήκαμε τώρα, δεν είχε σχέση με άλλες, ακόμη και με το προπονητήριο που γυμναζόταν ο Κώστας τις προηγούμενες ημέρες. Δεν υπήρχε όμως περίπτωση σε αυτό τον αγώνα να μην πήγαινε καλά. Τον είχαμε σχεδιάσει και μελετήσει πολύ καλά. Είμασταν αποφασισμένοι για όλα και αυτά που είπαμε τα έκανε στο ακέραιο. Δεν κάναμε τίποτα παραπάνω ή λιγότερο. Ακόμη και το άλμα που έχασε, γιατί είχαμε αλλάξει κοντάρι, ήταν προσχεδιασμένο και είχαμε πει «ναι θα πας στο επόμενο ύψος». Στόχος ήταν το μετάλλιο και αν δεν πάρεις και ένα ρίσκο δεν μπορείς να βαδίσεις με τα ίδια πράγματα. Αλλά όταν μιλάμε για ρίσκο, εννοούμε σε λογικά πλαίσια».

– Πιστεύεις τελικά ότι ταιριάζει καλύτερα ο κλειστός;

«Είναι συγκυρία συμπτώσεων. Για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο έκανε κατ’ εμέ έναν καταπληκτικό προκριματικό, πήδηξε 5,70μ. και πάμε στον τελικό και ξεκινάει η βροχή. Ο Κώστας είναι ένας αθλητής λάιτ, έχει ύψος 1,88μ. και 73 κιλά. Πάγωσε γρήγορα. Δεν μπορείς να τα βάλεις με τη φύση. Θέλεις και τις συνθήκες της ημέρας, να σου ταιριάξουν, να σε πάνε».

– Έπαιξε ρόλο η ψυχολογία; Γιατί όλα κρίθηκαν στην τελευταία προσπάθεια στα 5,80μ.;

«Όταν είσαι στρατιώτης δεν παίρνεις απλά το όπλο για να πολεμήσεις, πρέπει να έχεις και τη ψυχολογία. Αλλά δεν είμαστε τζιχάντ, είμαστε κοντρολαρισμένοι. Πάμε με τη λογική, αν ξεφύγεις, το χάνεις. Γι’ αυτό ο Κώστας είναι σταθερός και τον ζητούν στα μεγάλα μίτινγκ. Ήδη έχουμε κλείσει αγώνες. Τι να κάνουμε. Έτσι, πρέπει γιατί έτσι γίνεσαι και αναγνωρίσιμος».

– Ο Κώστας ανταγωνίζεται αθλητές, κυρίως από την Πολωνία, τη Γερμανία, τη Γαλλία που έχουν τελείως διαφορετικές συνθήκες από την Ελλάδα. Αυτό δεν είναι πρόβλημα;

«Με ενοχλεί γιατί οι συνθήκες στην Ελλάδα δεν είναι ανάλογες με τους συναθλητές του Κώστα που προπονούνται στο εξωτερικό. Αλλά έστω και έτσι δεν το αφήνουμε στην τύχη. Με αυτά που έχουμε προσπαθούμε και με αυτά που δεν έχουμε προσπαθούμε να τα βάλουμε μέσα και να τα λειτουργήσουμε».

– Πως είδες την ελληνική παρουσία στο Βελιγράδι;

Δημήτρης Κυτέας
Ο Δημήτρης Κυτέας/ φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

«Συγχαρητήρια στα παιδιά όλα. Τόσο σε αυτά που πήραν μετάλλιο, αλλά και σε αυτά που δεν πήραν. Γιατί όλοι οι αθλητές κάνουν την ίδια προσπάθεια. Το πως θα βγει και τι θα γίνει είναι τελείως διαφορετικό. Φυσικά ο κόσμος βλέπει το αποτέλεσμα, αλλά εμείς που έχουμε την εμπειρία δεν κοιτάμε μόνο αυτό. Γυρίσαμε στην Ελλάδα και δεχθήκαμε συγχαρητήρια από τον έναν και τον άλλον. Αλλά δεν έχουμε έναν κορμό. Τον γκρεμίζουμε συνέχεια. Με λίγα πράγματα συνθέταμε έναν κορμό όλα θα ήταν πολύ ωραία. Όπως κάνουν οι Πολωνοί, οι Γερμανοί. Δεν είναι πιο έξυπνοι από εμάς, απλά διατηρούν πράγματα σε σταθερή βάση. Στο κλειστό του ΟΑΚΑ δεν έχουμε ζέστη. Ας τη φτιάξουμε μια χρονιά. Τόσο δύσκολο είναι; Την άλλη χρονιά ας φτιάξουμε κάτι άλλο. Έστω και έτσι, σιγά σιγά με ρυθμό. Αλλά είμαστε άνθρωποι που περιμένουμε να γκρεμίζει κάτι για να φτιάξουμε καινούριο. Ε, δεν γίνεται έτσι».

– Τώρα υπάρχει μπροστά ο επόμενος μεγάλος στόχος, το καλοκαίρι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

«Ο Κώστας διανύει μια πάρα πολύ καλή περίοδο. Όλοι οι αγώνες του ήταν κοντά στα 5,70μ. και πάνω. Έχει τη δυνατότητα να κάνει το καλύτερο και στο Λονδίνο. Στόχος μας πάντα είναι το μετάλλιο, αλλά πάντα υπάρχουν οι απρόβλεπτοι παράγοντες. Πιστεύω όμως ότι έχει μπει σε μια διαφορετική τροχιά, τεχνικά κυρίως, καλύτερη προσέγγιση στο άλμα. Το αγώνισμα θέλει ωριμότητα. Πρέπει να το διαχειρίζεσαι. Ξέρει τι ζητάει και τι θέλει. Αν μας πάνε όλα καλά, χωρίς τραυματισμούς και προβλήματα. Νομίζω ότι θα είναι και πάλι στα μετάλλια».

– Ποια είναι η αντιμετώπιση από το κράτος και ιδιαίτερα από την ομοσπονδία;

«Μας αναγνωρίζει η Πολιτεία, μας στηρίζει ο ΣΕΓΑΣ, το πρόβλημα είναι η διαχείριση. Αυτή δεν είναι καλή. Πρέπει οι σωστοί άνθρωποι να βρίσκονται στις σωστές θέσεις, αλλά δυστυχώς σε πολλά πράγματα παίζουν ρόλο οι γνωριμίες».

– Κάποιες φορές σκέφτηκες να σταματήσεις;

«Το είχα σκοπό να σταματήσω, αλλά τον προπονητή τον κρατάει ο αθλητής. Φέτος ήρθαν και κάποια άλλα παιδιά μαζί μου. Ο Δημήτρης Πατσουκάκης και η Στέλλα Λεδάκη. Ήρθαν γιατί κάθε άνθρωπος ψάχνει τη τύχη του. Δεν είναι κακό αυτό το πράγμα. Στην Ελλάδα θεωρούμε ότι εγώ είμαι και κανένας άλλος. Δεν είναι έτσι. Αύριο αυτά τα παιδιά μπορούν να πάνε κάπου αλλού. Ευελπιστώ όμως να τους δώσω τη δυνατότητα να απολαύσουν και αυτοί αυτά που απολαμβάνει ο Κώστας σαν αθλητής. Γιατί είναι τρόπος αυτός. Ακολουθώ έναν τρόπο. Έχω έναν κορμό, δεν τον έχω χαλάσει, απλά τον εμπλουτίζω με κλαδιά. Έρχεται κάτι για να με γεμίσει. Όπως τώρα τα παιδιά στο γκρουπ. Και έπειτα μη ξεχνάμε ότι δάσκαλος είμαι. Αυτή είναι η δουλειά μου. Να δίνω. Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που τα ξέρουν όλα και σου λένε «έλα τώρα εσύ θα μου πεις;». Εγώ δεν είμαι έτσι, μέχρι να πεθάνω θα μαθαίνω».