Του Λευθέρη Πλακίδα

Η Γλυκερία Τζιατζιά είναι η επιτομή της άποψης ότι το τρέξιμο και ο αθλητισμός προβάλλουν τη χαρά της συμμετοχής. Είναι πάντα χαμογελαστή με ένα πρόσωπο κοριτσίστικο (είναι και μικρή) και με θετική διάθεση ό,τι και αν αντιμετωπίζει. Είτε βουνά και πολλά χιλιόμετρα απαιτητικά (Zagori race, Όλυμπος, όπου έχει και τους καλύτερους χρόνους στην Ελλάδα) είτε στην άσφαλτο στον πιο δύσκολο μαραθώνιο του κόσμου.

Με την καθοδήγηση και έμπνευση του προπονητή της Δημήτρη Θεοδωρακάκου και με το πάθος που διαθέτει για το κάτι παραπάνω, έχει ήδη αφήσει το στίγμα της στον ορεινό δρόμο και ξεχωρίζει και στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων.

Αθλήτρια του Παναθηναϊκού, κατάγεται από τη Μεράρχη Τρικάλων, είναι πτυχιούχος φυσικοθεραπεύτρια καθώς και μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Άσκηση, Εργοσπιρομετρία & Αποκατάσταση).

Δεύτερη θέση στην πρώτη σου συμμετοχή στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Τι διαφορές έχει η άσφαλτος από το βουνό;

Νομίζω πως οι διάφορες είναι πάρα πολλές μεταξύ των δυο αθλημάτων. Στο ορεινό τρέξιμο μας ενδιαφέρει η διαχείριση των δυνάμενων με βάση το εκάστοτε φυσικό περιβάλλον (π.χ. το υψομετρικό προφίλ του αγώνα, το εκάστοτε τερέν, το υψόμετρο στο οποίο κινούμαστε, οι καιρικές συνθήκες, κ.λπ.). Η ταχύτητα ως απόλυτη τιμή είναι ίσως χαμηλότερη από έναν αγώνα δρόμου, αλλά η δύναμη που απαιτείται είναι μεγαλύτερη, κι έτσι η επιβάρυνση είναι πολύ μεγάλη και εδώ. Στον δρόμο η ταχύτητα παίζει σημαντικό ρόλο και τα πράγματα είναι πιο «ρυθμισμένα» από ό,τι στο ορεινό τρέξιμο. Σίγουρα η ένταση είναι μεγαλύτερη, αφού κινείσαι σε υψηλή ταχύτητα και σταθερά για όλη τη διάρκεια του αγώνα. Παρότι θεωρητικά μπορεί να μοιάζουν τα δυο αθλήματα, είναι εντελώς διαφορετικά!

Τι σημαίνει για σένα η δεύτερη θέση και το βάθρο σε έναν αγώνα που έχει τέτοια δημοσιότητα;

Για εμένα περισσότερο ρόλο έπαιξε η αξία του αγώνα ως ιστορική αναδρομή και όχι τόσο η δημοσιότητα. Πιστεύω πως έχω τρέξει αρκετά δημοφιλείς αγώνες ορεινού τρεξίματος, οι οποίοι με έχουν βοηθήσει να γίνω περισσότερο «γνωστή» στο χώρο. Χάρηκα πιο πολύ για τον προπονητή μου, που δικαίωσα την επιλογή του να τρέξω στον μαραθώνιο.

Πώς ήταν η προετοιμασία για τη συμμετοχή σου στον Μαραθώνιο της Αθήνας;

Η προετοιμασία μας για τον Μαραθώνιο ήταν ελάχιστη. Η χρονιά είχε επικεντρωθεί στο ορεινό τρέξιμο, με κορύφωση έναν διεθνή, πολύ ανταγωνιστικό, αγώνα 45 χιλιομέτρων στα Πυρηναία, μόλις 40 μέρες πριν από τον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Μου ήταν δύσκολο τόσο να συνέλθω από τον μεγάλο αγώνα, όσο και να συγκεντρωθώ σε κάτι τελείως καινούργιο. Παρ’ όλα αυτά, ήμουν υγιής κι έτσι μπορέσαμε να δουλέψουμε με την ομάδα μου αρκετά «έξυπνα».

Να πω πως σε αυτές τις λίγες μέρες προετοιμασίας καθοριστικό ρόλο έπαιξαν, εκτός του προπονητή μου, και ο Σταμάτης Μουρτάκος (αθλητικός διατροφολόγος) και ο Δημήτρης Βελιανίτης (προπονητής άρσης βαρών), αφού όλη η ομάδα επικεντρώθηκε σε εμένα.

Γλυκερία Τζιατζιά / φωτογραφία Νίκος Καρανικόλας

-Ποια είναι τα σχέδια για το 2018;

Σίγουρα μέχρι και το καλοκαίρι θα συνεχίσω με αγώνες ορεινού τρεξίματος. Το 2018 εγώ και ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος θα αγωνιστούμε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ορεινού τρεξίματος της IAAF στην Penyagolosa, αφού πλέον ο ΣΕΓΑΣ μάς δίνει τη δυνατότητα μέσω του Πανελληνίου Πρωταθλήματος που πραγματοποιήθηκε φέτος να συμμετάσχουμε ως εθνική ομάδα. Ο αγώνας αυτός είναι τον Μάιο, κι έτσι μέσα στη σεζόν θα έχουμε χρόνο για μερικούς ακόμη αγώνες ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα και ίσως έναν ακόμη στο εξωτερικό με τη διεθνή ομάδα της Salomon.

Αφού τελειώσει η σεζόν, ελπίζω φέτος το καλοκαίρι να κάνω λίγες διακοπές και να ετοιμαστώ λίγο καλύτερα για τον Μαραθώνιο της Αθήνας!

-Πώς είναι να τρέχεις σε έναν αγώνα που έχει κόσμο στη διαδρομή; Με την εμπειρία του βουνού που δεν έχει φιλάθλους.

Φίλαθλοι υπάρχουν και στο ορεινό τρέξιμο, απλά επειδή είναι πιο δυσπρόσιτη η προσέγγιση, συναντάμε πιο «αραιά» θεατές. Στον Μαραθώνιο ο κόσμος είναι σαφώς πολύ περισσότερος.

Να πω την αλήθεια, ήμουν αρκετά συγκεντρωμένη στον αγώνα, που ο μόνος κόσμος που θυμάμαι ήταν αυτός στον τερματισμό. Η συσπείρωση του κόσμου σε όλη τη διαδρομή για την επικρότηση των αθλητικών προσπαθειών είναι μοναδική εμπειρία και κάνει τα μαζικά αθλήματα τόσο συναισθηματικά ιδιαίτερα, αφού νιώθεις ότι μοιράζεσαι την εμπειρία σου.

Κάνεις προπόνηση με τον Δημήτρη Θεοδωρακάκο που έχει τεράστια εμπειρία και στο βουνό και στην άσφαλτο.

Με τον Δημήτρη δουλεύουμε μαζί 3 χρόνια. Έχουμε μια ισορροπημένη σχέση προπονητή-αθλητή, ο καθένας έχει τον ρόλο του και κινούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Με έχει εμπνεύσει πολύ ως αθλητής -είναι άλλωστε ο αγαπημένος μου Έλληνας μαραθωνοδρόμος- και έχω ταυτιστεί με τη στάση του απέναντι στο άθλημα. Πιστεύω πως χωρίς εκείνον το τρέξιμο δεν θα είχε τόσο σημαντική θέση στη ζωή μου και του έχω πάντα απόλυτη ευγνωμοσύνη και -φυσικά- τυφλή εμπιστοσύνη.

-Πόσο σημαντική είναι η υποστήριξη χορηγών όπως η WIND στην προσπάθειά σου για να διακριθείς;

Αν και ο επαγγελματικός αθλητισμός μοιάζει με “άπιαστο όνειρο” για τα ελληνικά δεδομένα, πλέον παρατηρούμε ολοένα και μεγαλύτερη πρωτοβουλία ιδιωτικών αθλητικών χορηγιών. Είναι δύσκολο να είσαι αυτόνομος και να ζεις εξ ολοκλήρου από αυτές. Εγώ έχω την τιμή να συνεχίζω για τρίτη χρονιά τη χορηγική μου σχέση με τη WIND, η οποία δεν “επαναπαύεται” μόνο στο πλαίσιο μιας τυπικής χορηγίας, αλλά μας εξελίσσει επικοινωνιακά και μας βοηθά να εντασσόμαστε ως μονάδες για το κοινωνικό όφελος. Ο αθλητισμός πρέπει να εξιδανικεύεται ως αξία και να προσφέρει στον κόσμο αυτά που πρεσβεύει, αξίες τόσο δυνατές που έχουν εμπνεύσει ανθρώπους που περνούν δυσκολίες.

Είναι πολύ σημαντικό για έναν αθλητή να έχει στο πλάι του χορηγούς που να εκτιμούν τη δουλειά και τις βλέψεις του.