Συνέντευξη στην Αργυρώ Γιαννουδάκη / Φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

Για κάποιους ο μαραθώνιος είναι μάχη με τον χρόνο ή την απόσταση, για τον φετινό νικητή του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Μαραθωνίου, Κώστα Γκελαούζο, είναι ένα μοναχικό ταξίδι με τις σκέψεις του κόντρα στα εμπόδια που ο νους του προτάσσει λόγω της παρατεταμένης υπερπροσπάθειας.

Συναντήσαμε τον Έλληνα μαραθωνοδρόμο, που τερμάτισε πρώτος στο Καλλιμάρμαρο, περίπου δύο βδομάδες μετά τον επίπονο αγώνα, στο ΟΑΚΑ, όπου βρισκόταν για προπόνηση και μας μίλησε τόσο για τη φετινή διοργάνωση του Μαραθωνίου της Αθήνας, όσο και για τη ζωή του.

Ο Κώστας Γκελαούζος δεν κάνει καμία προσπάθεια να το παίξει «καλό παιδί», είναι όμως και το αποδεικνύει ο τρόπος που μιλά και οι συναθλητές του στο γκρουπ του Χρήστου Παπαχρήστου.

Kώστας Γκελαούζος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Μιλήσαμε σχεδόν μία ώρα, καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε τον!

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν πέρασες τη γραμμή του τερματισμού;

Ανακούφιση που τέλειωσε όλο αυτό. Σκέφτηκα ότι θέλω να ξεκουραστώ. Είχα δώσει ό,τι είχα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα σκεφτόμουν τους ανθρώπους που θα έκανα χαρούμενους με τη νίκη μου: την οικογένειά μου, τον προπονητή μου, τους φίλους μου. Σκεφτόμουν ότι θα τους χαρίσω ένα χαμόγελο. Όσο πλησίαζα στο Καλλιμάρμαρο σκεφτόμουν ότι γονείς μου θα με βλέπουν από την τηλεόραση.

Δεν συνηθίζουν να έρχονται στους αγώνες, δεν έχουν έρθει σχεδόν ποτέ.

Μία φορά είχε έρθει μόνο ο πατέρας μου. Είναι άνθρωποι που τους αρέσει να κρατάνε χαμηλούς τόνους. Παρόλο που κέρδισα την Κλασική, με πήραν τηλέφωνο, μου έδωσαν συγχαρητήρια, μου έδειξαν τη χαρά τους, με ρώτησαν πώς είμαι και μέχρις εκεί.

Μετά πήγα τους βρήκα στην Άμφισσα και ήταν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Χαίρονται που κάνω κάτι που μου αρέσει και το αγαπώ. Χαίρονται να βλέπουν ότι είμαι καλά και αυτά τους αρκούν. Τα λόγια του πατέρα μου πριν από τον αγώνα στο τηλέφωνο ήταν: «Κοίτα και τελευταίος να βγεις δεν έγινε κάτι. Δώσε τον καλύτερό σου εαυτό!»

Έχουν σχέση οι γονείς σου με τον αθλητισμό;

Η μητέρα μου καμία, ο πατέρας μου έπαιζε ποδόσφαιρο λίγο στο χωριό. Ο πατέρας μου ήταν εκείνος που με έβαλε στο στίβο.

Μικρός έπαιζα κι εγώ ποδόσφαιρο και μου άρεσε, όμως του πατέρα μου δεν του άρεσε ο χώρος του ποδοσφαίρου και θέλοντας να με προστατεύσει από έναν σοβαρό τραυματισμό, κάποια στιγμή μου είπε: «Τέλος το ποδόσφαιρο, θα κάνεις στίβο. Επειδή πήγαινα αθλητικό γυμνάσιο, τα έκανα παράλληλα μέχρι και την πρώτη λυκείου. Το πρωί έκανα προπόνηση στο σχολείο και το απόγευμα προπόνηση ποδοσφαίρου, αλλά μετά κατάλαβα κι εγώ ότι μπορώ να κάνω επιτυχίες και να φτάσω σε υψηλό επίπεδο στον στίβο και έτσι αφοσιώθηκα στο τρέξιμο».

Kώστας Γκελαούζος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Κάνεις ποτέ τη σκέψη τι θα είχε γίνει… αν είχες ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο;

Εγώ δεν το σκέφτομαι προσωπικά καθόλου αυτό.  Οι παιδικοί μου φίλοι μού το λένε συνέχεια: «Αν είχες ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, θα κέρδιζες περισσότερα χρήματα».

Όμως το θέμα δεν είναι τα χρήματα, το θέμα είναι τι σε κάνει χαρούμενο. Άλλωστε για μένα ο στίβος είναι άθλημα, ενώ το ποδόσφαιρο αθλοπαιδιά. Δεν υπάρχει το στοιχείο του να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Ίσως να υπάρχει αυτό το στοιχείο σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Ένας ποδοσφαιριστής δεν θέτει ποτέ σε ρίσκο την υγεία του σκεπτόμενος ότι πρέπει να συνεχίσει και να μην τα παρατήσει. Βλέπεις, νιώθει ενόχληση, σηκώνει χέρι, βγαίνει έξω. Αυτό που βίωσα εγώ από το 32ο έως το 42ο χλμ. δεν νομίζω ότι θα το βιώσει ποτέ ένας ποδοσφαιριστής. Εγώ θα σταματούσα μόνο αν το σώμα μου με εγκατάλειπε με κάποια κράμπα ή κάτι άλλο.

Ήσουν πάντα πεισματάρης ή θεωρείς ότι διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας σου λόγω του στίβου;

Πάντα ήμουν πεισματάρης και αυτό ήταν αιτία τσακωμών με τους γονείς μου, γιατί δεν ήθελα να μου λένε τι να κάνω. Αυτό πέρασε μετά και στον στίβο.

Αυτό το ανυπότακτο υπήρχε και στις σχέσεις σου με τους προπονητές σου και ήταν αιτία προστριβών;

Είχα τρεις προπονητές στη ζωή μου. Τον κύριο Κορνέζο, ο οποίος ήταν ο πρώτος μου προπονητής, μετά για αρκετά χρόνια τον κύριο Χαραμή και τα τελευταία χρόνια  τον κύριο Παπαχρήστο.

Πάντα ήθελα όταν κάνω κάτι να έχει νόημα. Αν δεν έβρισκα νόημα δεν μπορούσα να το κυνηγήσω. Ακόμα και στην προπόνηση θέλω να έχω στόχο. Μετά τον μαραθώνιο της Αθήνας με ρωτούσαν όλοι πώς νιώθω. Και απαντούσα ότι δεν ξέρω πώς νιώθω, γιατί δεν θεωρούσα ότι έκανα κάτι πολύ σπουδαίο και πρέπει να ξεκουραστώ. 

Νιώθω κενός γιατί είναι η περίοδος που δεν έχω στόχο. Το μεταβατικό στάδιο των δύο εβδομάδων ξεκούρασης σκεφτόμουν ότι δεν έχω στόχο και τρελαινόμουν. Όταν έχεις έναν στόχο κάνεις όνειρα, σκέψεις και μου αρέσει να ζω στο στρεσάρισμα, με ικανοποιεί, μου δίνει ζωή.

Δεν νομίζω ότι με τους προπονητές μου υπήρχε ποτέ θέμα ανυπακοής, αντίθετα πιστεύω ότι οι προπονητές ψάχνουν έναν αθλητή με αυτά τα χαρακτηριστικά. Ίσως όμως δημιουργεί θέματα με τους συναθλητές μου, σε μία προπόνηση που εγώ δεν έχω πρόβλημα να ρισκάρω και να κουραστώ πάρα πολύ ή να αλλάξω ρυθμούς και να την κάνω πιο δύσκολη. Δεν το κάνω για να δυσκολέψω τον άλλον, αλλά ψάχνω τα όριά μου εκείνη τη στιγμή.

Κάποιες φορές αυτό είναι λάθος γιατί δημιουργεί εντάσεις με τους συναθλητές μου, οι οποίοι κάποιες φορές εκδηλώνονται, οπότε θα το συζητήσουμε και θα ηρεμήσουμε, όμως κάποιες φορές τα κρατούν μέσα τους και τότε μπορεί να δημιουργηθεί πρόβλημα.

Πρέπει να διαχειρίζομαι αυτή την κατάσταση, τα προηγούμενα χρόνια δεν ήμουν με αθλητές τόσο υψηλού επιπέδου, όμως τώρα που είμαι με τον κύριο Παπαχρήστο πρέπει να είμαι πιο προσεκτικός και να μη δημιουργούνται παρεξηγήσεις.

Kώστας Γκελαούζος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Η ψυχολογία και ο χαρακτήρας ενός αθλητή που τρέχει 5άρια διαφέρει από εκείνου που τρέχει;

Ένας καλός αθλητής μπορεί να τρέξει όλες τις αποστάσεις, όμως σε μία θα είναι καλός, στις άλλες θα είναι απλώς αξιοπρεπής. Το αν λοιπόν ένας αθλητής θα είναι μέτριος προς καλός σε διάφορες αποστάσεις έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του, θεωρώ. Έχει να κάνει με το να μη φοβάται τις αποστάσεις.

Το να φύγεις από τα 5 χλμ. και να τρέξεις μέσα σε τρεις μήνες μαραθώνιο σε  κάποιους αθλητές προκαλεί φόβο, δεν ξέρουν αν μπορούν να προετοιμαστούν σωστά, ίσως γιατί δεν έχουν την εμπειρία.

Το ίδιο δύσκολο φαντάζει από τον μαραθώνιο να πας στα 5 χλμ. Σκέψου ότι από το 3.25 λεπτά/χλμ. που τρέχεις στον μαραθώνιο πρέπει να πας στο 2.50 λεπτά/χλμ., είναι μεγάλη αλλαγή για το σώμα.

Χρειάζεται χαρακτήρα και πολύ μεγάλη υπομονή. Μπορεί τα περισσότερα δείγματα που έχεις να είναι αρνητικά και τις τελευταίες τρεις εβδομάδες να σου βγει. Πέρυσι ετοιμαζόμουν για τον μαραθώνιο τον Απρίλιο και δεν ήμουν σε καθόλου καλή ψυχολογία. Είχα τρέξει τον Μαραθώνιο της Αθήνας, είχα κάνει το λάθος να κάνω σεζόν κλειστού στίβου, με αποτέλεσμα να μην προλάβω να ξεκουραστώ από τον μαραθώνιο κι έτσι προσπαθούσα να συνέλθω για αρκετό καιρό.

Ξαναμπήκα σε προετοιμασία για να τρέξω στον μαραθώνιο τον Απρίλιο στη Γερμανία, όπου εγκατέλειψα. Καθαρά για ψυχολογικούς λόγους. Ξεκίνησα και στα 7 χλμ. Σκεφτόμουν: «Έχω ακόμη άλλα 34 χλμ. μπροστά μου; Αποκλείεται να τα καταφέρω!»

Προπονητικά δεν ήμουν για να κάνω μία μεγάλη επίδοση, αλλά ψυχολογικά ήμουν τελειωμένος. Ήμουν χάλια έκτοτε, όμως έκανα πολλή υπομονή και τρεις ημέρες πριν από το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στα 5 χλμ. ένιωσα καλά μπήκα και το κέρδισα. Χρειάζεται υπομονή και χαρακτήρα για να είσαι καλός σε όποια απόσταση και να τρέξεις.

Ένας αθλητής που ασχολείται με ένα τόσο απαιτητικό αγώνισμα όπως ο μαραθώνιος, στο οποίο σε κάθε αγώνα φτάνεις στα όρια τον οργανισμό σου, θεωρείς ότι χρειάζεται ψυχολογική υποστήριξη από έναν ειδικό;

Είναι θέμα του χαρακτήρα του αθλητή. Είμαι πολύ σκληρός και δεν δέχομαι ότι πρέπει κάποιος άλλος να με βοηθήσει ψυχολογικά. Θεωρώ ότι όλα πρέπει να τα καταφέρω μόνος μου. Δεν είναι σωστό, έχει μεγάλο ρίσκο και αντίκτυπο στην ψυχολογία. Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεσαι στήριγμα, αλλά εγώ θα το βρω στους γονείς μου και στους καλούς μου φίλους, που θα βγούμε ένα βράδυ και θα μιλήσουμε. Ψάχνω τις λύσεις σε απλά πράγματα.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορεί να σε επηρεάσουν ψυχολογικά. Μπορεί να πάω σε μία παρέα να με ρωτήσουν «Τι κάνεις τώρα εσύ, βγάζεις λεφτά από αυτό, το μέλλον σου το σκέφτεσαι;» και να πάω στο σπίτι να μπω σε σκέψεις και να «κλειδώσω», ή ίσως μία σχέση με μια κοπέλα.

Είναι δύσκολο να αντεπεξέλθεις σε όλα τα ερεθίσματα που δέχεσαι, οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η βοήθεια ενός ψυχολόγου είναι ευεργετική, εγώ δεν θα το έκανα γιατί δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου.

Μπορεί αν το έκανα να με βοηθούσε πάρα πολύ, αλλά δεν το δέχομαι. Γενικότερα πάντως χρειάζεσαι βοήθεια και αν αυτή δεν είναι από ψυχολόγο, θα είναι σίγουρα από προπονητή-ψυχολόγο.

Δεν αποκλείω αν φτάσω σε πολύ υψηλό επίπεδο να μην μπορώ να τα διαχειριστώ όλα μόνος μου και να καταφύγω στη βοήθεια ενός ψυχολόγου. Όσο περνάνε τα χρόνια βλέπω ότι δεν έχω τη δύναμη να αντεπεξέρχομαι σε όλα.

Kώστας Γκελαούζος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Φτάνοντας στα τελευταία μέτρα του αγώνα, όπου ήσουν πρώτος, έκανες αρνητικές σκέψεις όπως να μην πάθεις καμιά κράμπα;

Πέρυσι παρόλο που ήμουν μπροστά με διαφορά 1,5 λεπτού, λίγο πριν από την αμερικανική πρεσβεία ο Χριστόφορος Μερούσης με πέρασε. Παρότι φέτος ένιωθα πολύ καλά, είχα κάνει την τέλεια τακτική, τη στιγμή που πέρασα από το ίδιο σημείο άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια, κι αν έρθει πάλι… Με το που άρχισα να σκέφτομαι έτσι, μου «κόπηκαν» τα πόδια, αλλά τώρα είχα την ωριμότητα να το διαχειριστώ και να μην επιτρέψω στις αρνητικές σκέψεις να με καταβάλουν.

Έβαλα τον εαυτό μου στη διαδικασία να σκέφτεται όπως στο 20ό χιλιόμετρο, δηλαδή προσπάθεια, προσπάθεια, προσπάθεια! Ηρέμησα μόνο όταν μπήκα στο Καλλιμάρμαρο.

Κάποιοι μου φώναζαν είναι 150 μέτρα πίσω, αλλά είχα κλειστεί τόσο πολύ στον εαυτό μου που δεν άκουγα.

Από το Μέγαρο Μουσικής έως τον Ευαγγελισμό με ακολουθούσε ο Έντισον Μούτσο (βοηθός του προπονητή, Χρήστου Παπαχρήστου) και μου φώναζε και εγώ τον θυμάμαι μόνο μία στιγμή, σε ένα σημείο. Όταν είδα ξανά τον αγώνα κατάλαβα πόσο πολύ είχε τρέξει.

Έχεις μείνει από ενέργεια και από κούραση και προσπαθείς να κλειστείς στον εαυτό σου. Δεν βλέπεις και δεν ακούς τίποτα. Όταν μπήκα στο Καλλιμάρμαρο χειροκρότησα τον κόσμο και στη συνέχει ασυναίσθητα κατέβασα τα χέρια μου για να κάνω αλλαγή και να τελειώσω. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να τελειώσω!

Όταν ο κόσμος χειροκροτεί και φωνάζει, εισπράττεις αυτήν την ενέργεια;

Από ένα σημείο και μετά δεν καταλαβαίνεις. Σε οποιαδήποτε άλλη απόσταση καταλαβαίνεις, χαμογελάς, χειροκροτείς, μου αρέσει να κάνω «παιχνίδι» με τον κόσμο και με βοηθά πάρα πολύ.

Στον μαραθώνιο όταν αρχίσεις να μπαίνεις σε αυτήν την «τρύπα», φτάνεις στον «τοίχο» σου, ο κόσμος είναι σαν να μην υπάρχει. Είμαι τόσο συγκεντρωμένος, μην πάθω κράμπα και τα χάσω όλα, που δεν έχω επαφή με το περιβάλλον.

Η τακτική του πότε θα επιτεθείς γίνεται βάσει των δικών δυνάμεων ή του πώς βλέπεις τον αντίπαλό σου;

Ανάλογα στον αγώνα. Στον μαραθώνιο δεν υπάρχουν ακριβώς τακτικές. Βεβαίως το οργανώνεις από πριν κάπως στο μυαλό σου. Το καλό είναι ότι στην Ελλάδα επειδή δεν είμαστε πάρα πολλοί οι ελίτ αθλητές, ξέρουμε ο καθένας τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του άλλου.

Εγώ ξέρω ότι είμαι πολύ γρήγορος στο τέλος, ότι όποια και να είναι η απόσταση στο τέλος μπορώ να κερδίσω πολλούς αθλητές. Αυτή τη φορά είχαμε ένα πλάνο να πάμε μέχρι το 32ο χλμ. ακούραστα και μετά να κάνω την αλλαγή. Στον μαραθώνιο υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες που μπορεί να σε επηρεάσουν, κινείσαι όμως μέσα σε ένα πλαίσιο.

Kώστας Γκελαούζος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Πόσες μέρες χρειάστηκες για να συνέλθεις από την υπερπροσπάθεια;

Θεωρητικά μία εβδομάδα, για να μπορέσεις να ξανατρέξεις πιο φυσιολογικά. Εγώ αυτή τη φορά είχα θέμα με τον ύπνο, νύσταζα αρκετά. Προφανώς ήμουν εξαντλημένος και ήθελε το σώμα μου να ξεκουράζεται. 

Προσπαθούσα να κάνω μαραθώνιο ύπνου αλλά ήταν πάρα πολλές οι υποχρεώσεις μετά τον αγώνα και δεν μπορούσα. Προσπαθούσα να κλέβω χρόνο με κάθε ευκαιρία για να κοιμηθώ, δηλαδή μετά την προπόνηση για 2 ώρες. Περίπου δύο εβδομάδες μετά τον μαραθώνιο κατάφερα να κάνω την πρώτη σχετικά δυνατή προπόνηση, δηλαδή με ένταση στο 80%. Μετά τον πρώτο μου μαραθώνιο, όπου έκανα και ρεκόρ, σε τρεις μέρες ήμουν σαν να μην έχω τρέξει καθόλου. Είναι ανάλογα πώς θα το διαχειριστεί το σώμα.

Τι έχεις ονειρευτεί να έχεις πετύχει ολοκληρώνοντας την καριέρα σου;

Μία μεγάλη επιτυχία θα ήθελα. Η σκέψη ότι μία μέρα θα βρεθώ στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων είναι η τροφή για να γίνει η προπόνηση. Όλοι μπορούν να το αρνηθούν και να πουν ότι είναι ακατόρθωτο, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού κάθε αθλητή υπάρχει αυτή η σκέψη.

Ξέρεις ότι είναι δύσκολο, βλέποντας την πορεία σου. Επειδή είμαι πιο ώριμος και πιο μεγάλος συγκεντρώνομαι στους χρόνους. Θέλω να κάνω κάτω από 2 ώρες και 15 λεπτά στον μαραθώνιο. Θέλω κάτω από 14 λεπτά τα 5 χλμ., κάτω από 29 λεπτά τα 10 χλμ., εκεί θα βρω την ικανοποίηση. Αυτά θέλω να πετύχω, αλλά σίγουρα υπάρχουν και κρυφά όνειρα. Ένα μετάλλιο ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο ονειρεύομαι, αν και ξέρω είναι πολύ δύσκολο. Ζηλεύω με την καλή έννοια τις μεγάλες επιδόσεις, αλλά βάζω μικρούς στόχους κάθε φορά.

Τι σε κάνει καλό μαραθωνοδρόμο;

Η υπομονή! Να αφιερώνεσαι στον εαυτό σου και να είσαι μοναχικός τύπος. Αν δεν συμβαίνει αυτό, δεν μπορείς εύκολα να τρέξεις μαραθώνιο. Μπορεί η ένταση να μην είναι μεγάλη, αλλά απαιτείται αυτοσυγκέντρωση και διαύγεια για να κάνεις συνειρμούς, να ταξιδεύει το μυαλό σου, ώστε να μην μπαίνεις στη διαδικασία να σκέφτεσαι: «Τι κάνω τώρα;»,  «Πόσο έχω ακόμη;» και «Γιατί πήγα έτσι;»

Για δύο ώρες πρέπει να κάνεις συνειρμούς που θα σε βγάζουν από τη διαδικασία αυτού καθεαυτού του αγώνα. Αντίθετα, σε αποστάσεις των 10 χλμ. και κάτω πρέπει να ελέγχεις τον αγώνα ανά πάσα στιγμή και να είσαι έτοιμος να αντιδράσεις.

Στο μαραθώνιο μετά τα 4-5 χλμ. που θα έχει ζεσταθεί το σώμα σου πρέπει να κοιτάς μακριά, να σκέφτεσαι τι θα κάνεις μετά τον αγώνα, την επομένη, πώς θα είναι ο τερματισμός….

Εγώ σκεφτόμουν ότι θα τερματίσω και την επομένη θα πάω στο χωριό και θα φάω μελομακάρονα. Ή θα τρώω όσο θέλω και δεν σκέφτομαι τίποτα ή ότι θα δω τον σκύλο μου που είχα πολύ καιρό να τον δω. Σκεφτόμουν τους φίλους μου.

Είχαμε κάνει συμφωνία με τη μητέρα μου, αν βγω πρώτος ένα μελομακάρονο για κάθε μέτρο. Προφανώς δεν έφτιαξε τόσα, αλλά έφαγα πάρα πολλά!

Τα μελομακάρονα τα ξεκινάω από τέλη Οκτώβρη, πάω στους φούρνους και ψάχνω ποιος έχει βγάλει και τα τσακίζω.

Είμαι πολύ γλυκατζής, δεν περνάνε ποτέ τρεις μέρες χωρίς να φάω γλυκό. Σταφίδες, μέλι δεν τα θεωρώ γλυκά, εννοείται ότι τρώω καθημερινά. Ή το κέικ δεν το θεωρώ γλυκό. Γλυκό για μένα είναι να πάω να πάρω ένα κομμάτι γαλακτομπούρεκο!

Αγαπημένα γλυκά είναι η κρέμα κανταΐφι και τσιζκέικ. Δυστυχώς δεν έχω χρόνο και έτσι δεν φτιάχνω μόνος μου αν και μου αρέσει η διαδικασία.

Kώστας Γκελαούζος / φωτο Άγγελος Ζυμάρας

Τελικά τι σου αρέσει περισσότερο, τα 5άρια ή ο μαραθώνιος;

Γενικά στο μυαλό έχω ότι μπορώ να τα κάνω όλα. Δεν είναι καλό αυτό γιατί ο κανόνας λέει ότι όταν κάνεις πολλά μαζί είσαι σε όλα μέτριος, δεν μπορείς σε κάποιο να έχεις κορύφωση.

Επειδή είμαι πιο μικρός και ατίθασος, μου αρέσει να τρέχω πεντάρι και μου αρέσει και το 10άρι δρόμου. Δεν μπορώ να πω ότι έχω αγαπήσει τον μαραθώνιο, το κάνω επειδή ξέρω ότι έχω μία κλίση προς τα εκεί και μπορώ να κερδίσω πράγματα από αυτό. Νιώθω όμως ότι όσο περνάνε τα χρόνια θα τον αγαπήσω και θα τα βρούμε. Με κρατάει μακριά του επειδή ακόμη νιώθω ατίθασος. Θέλω ένταση όταν τρέχω, στον μαραθώνιο δεν μπορείς να το έχεις  αυτό. Είναι σαν να έχουμε μία σχέση και κάτι να μας τα χαλάει. Στο μέλλον πιστεύω θα κάνουμε σίγουρα την τέλεια σχέση με τον μαραθώνιο, αλλά προς το παρόν του έχω πει να με αφήσει να κάνω το «κομμάτι» μου, να ζήσω τη νιότη μου και πιο μετά θα τα φτιάξουμε. 

Είσαι προληπτικός;

Γενικά όχι, δεν θέλω να μπαίνω σε «τρυπάκια» ότι κάτι μπορεί να μου χαλάσει τον αγώνα. Δεν είναι ότι δεν θα περάσει κάτι από το μυαλό μου, αλλά προσπαθώ να μη με επηρεάζει.

Πριν από τον αγώνα, η WIND είχε φτιάξει και μας είχε δώσει τη μινιατούρα του καθενός. Εγώ την άφησα στην τσάντα με τα πράγματα που μου έδωσαν. Έρχεται λοιπόν, ένας φίλος μου στο σπίτι και μου λέει: «Φέρε να δω τα πράγματα». Βγάζει έξω τη μινιατούρα και είχε σπάσει το ένα πόδι!

Του λέω: «Λες να μείνω από πόδι; Κάτσε να το φτιάξουμε!». Ε και πήρα σελοτέιπ και το ξανάβαλα στη θέση του. Δεν με επηρέασε, αλλά ομολογώ ότι στιγμιαία σκέφτηκα: «Λες να μείνω από πόδια;».

Έχεις παραξενιές;

Εγώ δεν το καταλαβαίνω, αλλά μάλλον έχω. Μια παραξενιά που κατάλαβα τώρα ότι έχω είναι ότι πριν από τους αγώνες ήθελα να είμαι μόνος μου, δεν ήθελα τρέχω με κανέναν παρέα, δεν ήθελα να μου μιλάνε, ήθελα να βλέπω μόνο τους ανθρώπους που θέλω εγώ.

Έχω κι άλλες παραξενιές, τις οποίες τις ανακαλύπτω όσο διαβάζω τον εαυτό μου μέσα στα χρόνια. Είμαι περίεργος άνθρωπος. Ίσως για να αντεπεξέλθω σε όλη αυτή την πίεση έχω γίνει περίεργος άνθρωπος.

Προσπαθώ όσο πιο πολύ μπορώ να είμαι δίκαιος, αλλά δεν θα θυσιάσω την προπόνησή μου όταν θεωρώ ότι δεν με πιάνει επειδή είμαστε 6-7 αθλητές μαζί.

Αν είναι η μέρα μου να πολύ γρήγορα ή πολύ αργά γιατί δεν τραβάω, κάποιοι θα θυμώσουν, κάποιοι θα αντιδράσουν. Εκεί θεωρούμαι παράξενος γιατί θέλω να γίνεται το δικό μου, αλλά δεν θα δώσω σημασία γιατί στην προπόνηση πάνω απ’ όλα είσαι εσύ.

Στα γκρουπ πρέπει να αντιληφθούμε όλοι ότι λειτουργούμε σαν μονάδες, συνεπώς δεν είναι λόγος παρεξήγησης αν κάποιος θέλει να φύγει πιο γρήγορα ή να πάει πιο αργά.

Πώς σου αρέσει να διασκεδάζεις;

Τον ελεύθερο χρόνο μου μού αρέσει να φτιάξω έναν καφέ και να χαζέψω στο ίντερνετ και να είμαι με φίλους μου. Θέλω να ηρεμώ και να χαλαρώνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Βλέπω λίγο τους φίλους μου και προσπαθώ να τους βάλω στο πρόγραμμά μου. Ευτυχώς με καταλαβαίνουν. Παρότι δεν ασχολούνται με τον πρωταθλητισμό.

Δεν τους έχεις πείσει να αρχίσουν τρέξιμο;

Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Καμιά φορά έρχονται παιδιά και μου λένε ότι θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό και τους λέω να κοιτάξουν πρώτα τα μαθήματά τους. Έχω ανησυχίες τώρα για το τι θα συμβεί στο μέλλον, δεν θέλω να το κάνουν και να μπουν στο ίδιο «τρυπάκι» με εμένα.

Είχα περάσει γυμναστική ακαδημία στις Σέρρες και ποτέ δεν μου έδωσαν τη δυνατότητα μεταγραφής στην Αθήνα, επειδή είχα μπει στη σχολή με μοριοδότηση και υποτίθεται ότι δεν είχα δικαίωμα χρήσης δεύτερης διευκόλυνσης…

Παρακολούθησα ένα χρόνο, αλλά δεν μπόρεσα να συνεχίσω, γιατί στις Σέρρες δεν υπάρχει ούτε ένας αθλητής. Αποφάσισα να κάνω μία διακοπή να έρθω Αθήνα, τέλειωσα το στρατιωτικό εκείνη τη χρονιά και αποφάσισα ότι δεν θέλω να επιστρέψω στις Σέρρες.

Παρότι προσπάθησα ξανά να πάρω μεταγραφή εδώ, ήταν αδύνατον, οπότε τα παράτησα. Εάν υπήρχε η δυνατότητα να τελειώσω τη σχολή εδώ θα ήταν σίγουρα ένα κομμάτι που θα με βοηθούσε πάρα πολύ, ώστε να εξασφαλίσω το μέλλον μου.

Στο μεταξύ τέλειωσα μία ιδιωτική σχολή προπονητικής, η οποία φυσικά δεν είναι ίδιο. Αυτά είχαν συμβεί το 2011, όταν ουσιαστικά δεν υπήρχε το δρομικό κίνημα. Ωστόσο, πιστεύω ακόμα και τώρα αν πάω τώρα στη γυμναστική ακαδημία στην Αθήνα θα ξέρουν 2-3 άνθρωποι του χώρου ποιος είμαι.

Θεωρείς ότι είναι υποπροβεβλημένος ο στίβος;

 Ναι και είναι πολύ άσχημο. Ακόμη τα αγωνίσματα μεταξύ τους έχουν διαφορετική προβολή.

Στον πρώτο μαραθώνιο έκανα 2.21 λεπτά/χλμ. και το ήξεραν 2-3 άνθρωποι, κέρδισα την κλασική και άνοιξαν πόρτες, μου μίλησαν άνθρωποι που δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να μου μιλήσουν.

Δεν στεναχωριέμαι για μένα, γιατί εγώ πάντα θα τη βρω τη λύση στη ζωή μου, στεναχωριέμαι για τα παιδιά που είμαστε μαζί στο γκρουπ, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εμένα, ούτε η Αναστασία Μαρινάκου, ούτε η Κωνσταντίνα Γιαννοπούλου, ούτε η Αθηνά Κοΐνη, ούτε ο Νικόλας Φράγκου. 

Είμαστε αθλητές αντιστοίχου επιπέδου καλοί και παρ’ όλα αυτά επειδή τα αγωνίσματα που αγωνίζονται τα παιδιά δεν έχουν την προβολή που έχει το δικό μου και αυτό είναι κάτι που με στεναχωρεί. Ντρέπομαι να λέω στα παιδιά ότι έκλεισα μία καινούρια χορηγία, γιατί θεωρώ ότι αξίζουν κι αυτοί. Γι’ αυτό προσπαθώ να τους συστήνω και να «ρίχνω» ακόμη τον εαυτό μου, προκειμένου να εξασφαλίζουν και τα παιδιά χορηγίες. Δεν έχει προβολή ο στίβος. Τον αθλητισμό δεν τον καταλαβαίνουν πολλοί. Και δυστυχώς δεν τον καταλαβαίνουν και άνθρωποι που εμπλέκονται με τον αθλητισμό. Όπως το παράδειγμα που ανέφερα με τη γυμναστική ακαδημία.

Έχεις σκεφτεί να ασχοληθείς με την προπονητική ολοκληρώνοντας την καριέρα σου ως αθλητής;

Σίγουρα θέλω να ασχοληθώ με την προπονητική στο μέλλον, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ. Είχα φτάσει σε ένα σημείο να παραγγέλνω και να διαβάζω βιβλία προπονητικής από το εξωτερικό.

Όμως κατάλαβα ότι από ένα σημείο και μετά μου έκανε κακό, γιατί ήξερα πάρα πολλές λεπτομέρειες πάνω στην προπόνηση και για το τι μου συμβαίνει, κάτι το οποίο δεν με άφηνε να έχω άγνοια κινδύνου εκείνη τη στιγμή.

Στρέσαρα πολύ τον εαυτό μου και έβαζα «ταβάνι», σκεφτόμουν ότι ήμουν οριακός, αγχωνόμουν υπερβολικά και έτσι αποφάσισα να το αφήσω. Ενημερώνομαι για πολύ απλά πράγματα, αλλά δεν τα υπεραναλύω, αφιερώνομαι στα καθήκοντά μου ως αθλητή.

Λένε ότι ο αθλητής δεν είναι καλό να είναι εντελώς ανίδεος με το αντικείμενό του, αλλά δεν πρέπει να είναι και φουλ καταρτισμένος. Ιδανικά πρέπει να έχει μία άγνοια, πρέπει να του λέει ο προπονητής: «κάνε αυτό» και να μη σκέφτεσαι γιατί, διότι αυτό σε τραβάει πίσω.

Αυτό που θα ήθελα να κάνω στο μέλλον είναι να πάω σε έναν σύλλογο και να προπονώ παιδιά 17-18 χρόνων. Αυτά βέβαια είναι μακριά, το μόνο που υπάρχει μπροστά μου είναι το Τόκιο το 2020!