ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Όταν η Κατερίνα Στεφανίδη έπαψε να νιώθει την πίεση της διάκρισης, κατάφερε να φτάσει σε αυτήν

Της Ιωάννας Πουρλιοτοπούλου | Φωτογραφίες Άγγελος Ζυμάρας

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

«Έρχεται μια νέα εποχή στην οποία αν δεν πηδάς 4,80 μ. δεν θα παίρνεις μετάλλιο. Ανεβαίνει ο μέσος όρος, καθώς πλέον έχεις περισσότερες αθλήτριες να πηδάνε πάνω από τα 4,80 μ., θα φτάσει η στιγμή, και δεν είναι μακριά, που θα χρειάζεσαι 5,00 μ., προκειμένου να κατακτήσεις μετάλλιο»

 

Τον χαρακτηρισμό «ταλέντο» τον απέσπασε σε μικρή ηλικία. Την ίδια εποχή, που η ξέγνοιαστη εφηβεία της μετατράπηκε σε περίοδο έντονης πίεσης. Δώδεκα χρόνια από το άλμα στα 4,37 μ. – κορυφαία επίδοση όλων των εποχών παγκοσμίως στην ηλικία της – και τις εκκωφαντικές προσδοκίες για μια λαμπρή αθλητική καριέρα, που το συνόδευσαν, η Κατερίνα Στεφανίδη απέδειξε ότι σημασία δεν έχει μόνο ο προορισμός, αλλά ίσως περισσότερο το ταξίδι.

Η 26χρονη χρειάστηκε να περάσει μια δεκαετία με πολλές αλλαγές, ανατροπές, δυσκολίες και τελικά επιτυχίες. «Χρυσή» ολυμπιονίκης, πρωταθλήτρια Ευρώπης στον ανοιχτό στίβο και τρίτη στο Παγκόσμιο κλειστού, πραγματοποίησε  φέτος μια σεζόν πέρα κάθε προσδοκίας, αφού εκτός από τα μετάλλια κατάφερε να αναδειχθεί νικήτρια στη συνολική βαθμολογία των Diamond League και να πετύχει απόλυτο πανελλήνιο ρεκόρ. Η φετινή χρονιά – συνέχεια δύο εξίσου επιτυχημένων – ήταν για την Στεφανίδη η κορύφωση μιας προσπάθειας που ξεκίνησε χρόνια πριν όταν ήταν μικρό παιδί και το μόνο που ήθελε ήταν να κάνει για χόμπι επί κοντώ!

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

– Πως ήταν οι μέρες μετά την κατάκτηση του μεταλλίου;

«Κάποια πράγματα ήταν καλά και κάποια όχι τόσο. Το γεγονός ότι πολύς κόσμος μου έστελνε μηνύματα, γονείς μου έλεγαν πως το παιδί τους κάνει επί κοντώ στο σαλόνι, ήταν καταστάσεις που με έκαναν χαρούμενη. Οι δημοσιογράφοι και οι συνεντεύξεις με κούρασαν. Εγινε ένας πανικός, που δεν ήμουν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσω. Μετά το Ρίο είχα ακόμη αγώνες, άρα υποχρεώσεις, ωστόσο πολλοί δημοσιογράφοι δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πως ακόμη και τα 15λεπτά ήταν πολύτιμα για εμένα».

– Σε ενόχλησε που δεν ήσουν σε όλες τις εκδηλώσεις που έγιναν για τους Ολυμπιονίκες;

«Ηταν καλό για εμάς ότι ήρθαμε πίσω στο σπίτι μας. Δεν μας ήξερε κανείς και ηρέμησε το μυαλό μας. Ξεφύγαμε από την κουβέντα για τον στίβο και το επί κοντώ. Αυτό χρειαζόμασταν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η χρονιά ήταν δύσκολη και απαιτητική. Οταν φτάσαμε στο Λονδίνο για το Diamond League δεν ήθελα να αγωνιστώ. Είχα άρνηση. Ομως δεν είχα επιλογή και δεν έπρεπε να κάνω το αντίθετο, καθώς πήγαιναν πολύ καλά τα πράγματα στη σειρά των διαμαντιών. Επρεπε να πάμε σε όλους τους αγώνες Diamond League».

– Ξένος στην Ελλάδα, ξένος και στις ΗΠΑ;

«Το έχω ξανά πει. Εγώ εδώ αισθάνομαι το σπίτι μου, τα πάντα είναι εδώ. Οταν έρχομαι Ελλάδα μπορεί να νιώσω και λίγο ξένη, κάτι όμως που αισθάνομαι και όταν γυρίσω στις ΗΠΑ. Γενικά έχω κάνει πολλές μετακομίσεις και προσαρμόζομαι».

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

«Νομίζω πως και ο όγδοος στους Ολυμπιακούς, μπήκε με στόχο να κατακτήσει το μετάλλιο. Οπότε προφανώς και είχαμε στόχους που άγγιζαν το μετάλλιο. Στην αρχή της χρονιάς έλεγα…εντάξει ας πάρω μετάλλιο, ας μην κερδίσω. Με τη σταθερότητα πάνω από τα 4,80 μ., άρχισα να πιστεύω πως μπορεί να γίνει και αυτό»

– Στην αρχή της σεζόν περίμενες κάτι περισσότερο ή λιγότερο από αυτά που τελικά κατέκτησες;

«Σαφώς όταν μπαίνεις σε έναν αγώνα ή όταν ξεκινάς τη χρονιά θέτεις στόχους υψηλούς. Νομίζω πως και ο όγδοος στους Ολυμπιακούς, μπήκε με στόχο να κατακτήσει το μετάλλιο. Οπότε προφανώς και είχαμε στόχους που άγγιζαν το μετάλλιο. Στην αρχή της χρονιάς έλεγα…εντάξει ας πάρω μετάλλιο, ας μην κερδίσω. Με τη σταθερότητα πάνω από τα 4,80 μ., άρχισα να πιστεύω πως μπορεί να γίνει και αυτό.  Μετά το Λονδίνο ξεκίνησαν οι πόνοι στο πόδι, που μπορεί όμως να μου έκαναν και καλό. Δεν έκανα άλματα από το Λονδίνο (23/7) μέχρι τρεις μέρες πριν τον προκριματικό των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου ο Μιτς αποφάσισε να κάνω μια προπόνηση αλμάτων. Είχα άγχος μην νιώσω τον πόνο, ήξερα πως στον αγώνα θα λειτουργήσω σωστά, ωστόσο ήμουν σε ουδέτερη αυτοπεποίθηση. Αφού έγινε ο προκριματικός και δεν πόνεσα, ένιωσα πιο καλά, πιο χαλαρά».

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

– Πως είναι να είσαι χρυσή ολυμπιονίκης;

«Ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει, δεν είναι κάτι που το συνειδητοποιείς, δεν άλλαξε κάτι στην καθημερινότητα μας, ούτε στο πλάνο της προπόνησης. Συνεχίζουμε κανονικά. Για την ώρα το μετάλλιο βρίσκεται μέσα στο κουτί του, όμως και αυτά από το Αμστερνταμ και το Πόρτλαντ, ωστόσο θέλω κάποια στιγμή να τα βάλω κάπου που να φαίνονται».

– Θεωρείς πως αν δεν είχες πάει στις ΗΠΑ θα είχες αυτή τη συνέχεια;

«Μου είναι δύσκολο να πω ναι ή όχι. Δε θεωρώ πως θα ήταν αδύνατο αν έμενα στην Ελλάδα, απλώς ίσως να συνέβαινε με διαφορετικό τρόπο, κάποια άλλη στιγμή νωρίτερα ή και αργότερα. Σίγουρα δεν είναι οι φοβερές εγκαταστάσεις αυτές που με έκαναν να φτάσω στο επίπεδο που βρίσκομαι. Ο τρόπος σε κάθε φάση της ζωής μου ήταν διαφορετικός.

– Πως ήταν να είσαι 14 χρονών και να έχεις πάνω σου την πίεση μιας εξαιρετικά ταλαντούχας αθλήτριας;

«Υπήρχε αρκετή πίεση. Λίγο από το σπίτι, λίγο από τον προπονητή, μετά άρχισα να το βάζω κι εγώ στον εαυτό μου. Φτάνεις σε ένα σημείο, ενώ είσαι στην εφηβεία, που αντί να περνάς καλά και να έχεις το επί κοντώ ως χόμπι, το νιώθεις ως βάρος. Μάλιστα  έφτασα να το βλέπω σαν δουλειά. Το καλοκαίρι του 2006 έπιασα το όριο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της κατηγορίας μου και δεν πήγα, δεν ξανά έπιασα κοντάρι μέχρι τον επόμενο Ιανουάριο, οπότε και επέλεξα να γυμναστώ στη Φιλοθέη με την Γωγώ Τσιλιγκίρη. Εμεινα μαζί της μέχρι το 2008, που έφυγα για την Αμερική. Από εκεί και πέρα όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο πήρα αρκετά κιλά και άρχισα να έχω προβλήματα με τα γόνατα μου».

Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

– Τι ήταν τελικά αυτό που σε έφερε και πάλι στην πρώτη γραμμή;

«Οταν βρήκα ισορροπία με τη ζωή στις ΗΠΑ και άρχισε πάλι το επί κοντώ να είναι διασκέδαση για εμένα, τότε νομίζω ήταν η εποχή που κατάφερα να βρω και πάλι το δρόμου μου. Ο Τόμπι Στίβενσον έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Την ίδια εποχή κατάφερα να χάσω κάποια κιλά και να βρω αγωνιστικό ρυθμό».

– Ολοι λένε πως είσαι τυχερή που δεν γυμνάζεσαι στις συνθήκες της Ελλάδας, ισχύει κάτι τέτοιο;

«Το έχω πει πολλές φορές, όσο ήμουν στο Φοίνιξ, έκανα προπόνηση σε αυλή και βάρη στο γκαράζ του προπονητή μου. Φέτος έχουμε καλύτερες συνθήκες. Το ΟΑΚΑ είναι μια ωραία εγκατάσταση. Στο Στάνφορντ δεν είχαμε κλειστό και κάναμε προπόνηση στο κρύο. Κι εδώ που είμαστε ναι μεν είναι πολύ καλές οι συνθήκες, όμως, κάθε μέρα πληρώνουμε προκειμένου να χρησιμοποιήσουμε την εγκατάσταση. Ολα έχουν κάποιο κόστος και παντού υπάρχουν κάποιες δυσκολίες».

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

– Θα συμβούλευες τους έφηβους να κάνουν το μεγάλο βήμα και να εκμεταλλευτούν τις υποτροφίες σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ;

«Δε θέλω να έρθει κάποιος και να μην τα καταφέρει. Η Αμερική δεν είναι για όλους. Δεν είναι εύκολο να ζεις μακριά από την χώρα σου. Πρέπει να είσαι αποφασισμένος πως θα περάσεις κάποιους δύσκολους μήνες. Ωστόσο θεωρώ πως το 90% των παιδιών που έρχονται από Ελλάδα είναι σε καλό επίπεδο Λυκείου. Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά είναι προετοιμασμένα σωστά και μεγάλο ποσοστό από αυτά θα μπορέσει να τα καταφέρει. Επίσης είναι σημαντικό ο καθένας να επιλέξει το Πανεπιστήμιο ανάλογο με το γνωστικό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται. Ετσι όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα είναι σίγουρο πως η υποτροφία είναι μεγάλη ευκαιρία για πολλά παιδιά. Η αλήθεια είναι πως αθλητικά τα πράγματα δεν είναι καλά. Δεν είναι σε όλα τα Πανεπιστήμια οι προπονητές καλοί και οπωσδήποτε οι αθλητές θα πρέπει, πριν κάνουν το μεγάλο βήμα, να έχουν κάνει σωστή επιλογή Πανεπιστημίου και σε σχέση με το αγώνισμα τους».

– Πως είναι η ζωή στην Αμερική;

«Κάθε χρόνο και διαφορετική. Οσο ήμουν στο Στάνφορντ ήταν κατασκήνωση, όλα οργανωμένα, όλα εύκολα, δεν χρειαζόταν να προβληματιστώ για κάτι. Οταν πήγα στο διδακτορικό δούλευα 8ωρο μετά έκανα προπόνηση, έπρεπε εγώ να κανονίσω τα πάντα. Ηταν δύσκολα εκείνα τα χρόνια. Από πέρυσι και πάλι τα πάντα άλλαξαν.  Ζω στο Οχάιο με καλύτερες εγκαταστάσεις, ξεκουράζομαι περισσότερο, μαγειρεύω περισσότερο και δεν έχω Πανεπιστημιακές υποχρεώσεις.

– Στόχος είναι να γίνει το Οχάιο η μόνιμη κατοικία σας;

«Οχι, ο στόχος είναι σε περίπου δύο χρόνια να μετακομίσουμε στο Ντένβερ, που είναι κοντά στους γονείς του Μιτς.  Ομως, πρόκειται για ένα κρύο μέρος, που δεν έχει κλειστό στάδιο. Η σκέψη είναι να κάνουμε κάτι δικό μας, στο οποίο θα μπορούμε να κάνουμε προπόνηση και παράλληλα να δουλέψουμε με μικρά παιδιά. Ετσι κι αλλιώς θέλω μελλοντικά να ασχοληθώ με το επί κοντώ. Θέλω να τελειώσω και το διδακτορικό πάνω στη «γνωστική ψυχολογία», όμως, δεν είμαι σίγουρη αν θα ακολουθήσω Ακαδημαϊκή καριέρα».

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

– Τώρα που κατέκτησες το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο ήρθε η στιγμή για τα 5,00 μέτρα;

«Στο δίλημμα μετάλλιο ή 5,00 μ., πάντα διάλεγα το πρώτο. Σίγουρα ο στόχος για φέτος ήταν το μετάλλιο, θα μπορούσε να είχε έρθει και το φράγμα, ωστόσο είναι κάτι που θεωρώ πως θα συμβεί κάποια στιγμή. Βασικός στόχος είναι να συνεχίζουμε να βελτιωνόμαστε.

– Σε ενδιαφέρει να κάνεις οικογένεια;

«Πάντα μιλάμε για το πότε θα πάρουμε ένα σκυλί, όμως, με τα πολλά ταξίδια θα είναι δύσκολο να το αφήνουμε συνέχεια. Σίγουρα κάποια στιγμή θέλουμε ένα παιδί. Ίσως κάνω ένα μικρό διάλειμμα από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις μετά το Τόκιο».

– Έχουμε μπει στη νέα εποχή του επί κοντώ;

Έρχεται μια νέα εποχή στην οποία αν δεν πηδάς 4,80 μ. δεν θα παίρνεις μετάλλιο. Ανεβαίνει ο μέσος όρος, καθώς πλέον έχεις περισσότερες αθλήτριες να πηδάνε πάνω από τα 4,80 μ., θα φτάσει η στιγμή, και δεν είναι μακριά, που θα χρειάζεσαι 5,00 μ., προκειμένου να κατακτήσεις μετάλλιο».

– Η Ισινμπάγεβα έκανε καλό ή κακό στο αγώνισμα;

«Σίγουρα καλό έκανε, διότι κατάφερε να ανεβάσει το επίπεδο με επιδόσεις,όμως, που δεν ήταν τόσο εξωφρενικές. Είμαι σίγουρη πως το ρεκόρ θα σπάσει του χρόνου, από κάποια μας. Τότε είμαι περίεργη να δω πως θα αντιδράσει».

-Ποιες αθλήτριες θεωρείς πως θα είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές τα επόμενα χρόνια;

«Αν η Σίλβα επιστρέψει νομίζω πως θα είναι σκληρή αντίπαλος. Είναι πολύ καλή αθλήτρια. Η Μόρις πηδάει επικίνδυνα. Μπορεί να τραυματιστεί και να μην κάνει ποτέ ξανά επί κοντώ ή να κάνει 5,10 μέτρα. Υπάρχει και η Πέιν, που ακόμη δεν έχει ξεπεράσει το σοκ από τον περσινό τραυματισμό».

Κατερίνα Στεφανίδη
Κατερίνα Στεφανίδη / φωτογραφία Άγγελος Ζυμάρας

-Πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;
«Πολύ καλή κάτω από πίεση, όχι μόνο στους αγώνες, αλλά και σε άλλους τομείς. Το λίγο άγχος μου κάνει καλό. Γενικώς για εμένα όλα είναι ένα παιχνίδι. Ενα μόνιμο κυνήγι της νίκης. Είμαι πολύ ανταγωνιστική…όλα είναι ένας αγώνας. Από εκεί και πέρα όσο μεγαλώνεις καταλαβαίνεις διάφορα πράγματα για τον εαυτό σου και καταφέρνεις να γίνεσαι πιο αποδοτικός».μετάλλιο».