ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Η IAAF δημιούργησε μια νέα θεματική ενότητα στην επίσημη ιστοσελίδα της, στην οποία οι αθλητές εξηγούν γιατί αγαπούν να το αγώνισμα τους. Η αρχή έγινε με την Κατερίνα Στεφανίδη, που εξήγησε γιατί αγαπάει να κάνει επί κοντώ.

 

«Η πρώτη φορά που διεξήχθη αγώνας επί κοντώ για τις γυναίκες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000 μου έδωσε την έμπνευση για να προσπαθήσω να κάνω το αγώνισμα αυτό».

 

«Ήμουν από μικρή στον στίβο. Οι γονείς μου εκπροσώπησαν την Ελλάδα σε μικρές ηλικίες – ο μπαμπάς μου ήταν τριπλουνίστας και η μαμά μου έτρεχε 400μ. – και δοκίμασα διάφορα αγωνίσματα, αλλά τα βαρέθηκα εύκολα».

 

«Ο μπαμπάς μου παρακολουθούσε το επί κοντώ γυναικών στη τηλεόραση το 2000 και μου πρότεινε να ασχοληθώ με αυτό. Είχε επαφές με την εθνική ομάδα και με έφερε σε επαφή με έναν ομοσπονδιακό τεχνικό που ασχολούταν με το επί κοντώ».

 

«Προσαρμόστηκα γρήγορα στο νέο μου αγώνισμα. Έκανα 2,30μ. στον πρώτο μου αγώνα και έκανα παγκόσμιο ρεκόρ για την ηλικία των 11 ετών. Βρήκα το αγώνισμα διασκεδαστικό όπως και την ποικιλία των προπονήσεων. Για πολλά χρόνια μου άρεσε, δεν το αγαπούσα, το επί κοντώ».

 

«Η επιστήμη ήταν εξίσου σημαντική για μένα. Ήξερα ότι ήθελα να κάνω διδακτορικό και σκέφτηκα ότι θα ήταν πιθανό να κάνω και επί κοντώ παράλληλα, αλλά όταν άρχισα να ταξιδεύω περισσότερο για το επί κοντώ, έγινε δυσκολότερος ο συνδυασμός των δύο».

 

«Ειλικρινά, ένας μεγάλος λόγος που κάνω επί κοντώ ήταν μια συνομιλία που είχα με τον προπονητή μου στο κολέγιο στις ΗΠΑ, λίγο μετά αφού είχα προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Του είπα ότι θα γίνω επαγγελματίας και μου είπε: “Γιατί; Γιατί δεν ολοκληρώνεις τις σπουδές σου και να ξεκινήσεις καριέρα μετά;”. Σκέφτηκα τότε: “Είμαι πολύ καλή επικοντίστρια (παγκόσμια πρωταθλήτρια το 2005 στο Κ18), αν δουλέψω σκληρά και με σωστή καθοδήγηση, θα τα πάω καλά”. Τα σχόλια του λειτούργησαν ως ένα μεγάλο κίνητρο να αποδείξω ότι μπορούσα να γίνω επαγγελματίας επικοντίστρια».

 

«Ένας άλλος λόγος που κάνω επί κοντώ είναι πως είναι μέρος αυτού που είμαι. Κάνω επί κοντώ για 16-17 χρόνια, περισσότερα χρόνια από όσα όταν δεν έκανα. Θυμάμαι στην πρώτη μου χρονιά στο Στάνφορντ με ρωτούσαν τι κάνω και τους απαντούσα ότι είμαι επικοντίστρια. Έγινε το επί κοντώ μεγάλο κομμάτι της ταυτότητάς μου».

 

«Είμαι ευγνώμων στο επί κοντώ. Μου έχει διδάξει τόσα πολλά μαθήματα ζωής, τα οποία εφάρμοσα και εντός και εκτός αθλητισμού. Με βοήθησε πολύ στην ικανότητά μου να διαχειρίζομαι τον χρόνο, κάτι το οποίο με βοήθησε να πετύχω στην εκπαίδευσή μου. Είναι ατομικό αγώνισμα, αλλά με βοήθησε να δουλέψω σαν μέλος μιας ομάδας. Έχω πολλές αναμνήσεις και συναισθήματα από το επί κοντώ».

 

«Αυτό που ακόμα απολαμβάνω είναι να συναγωνίζομαι σε κορυφαίες διοργανώσεις και όταν αποσυρθώ αυτό θα έχω να λέω. Το να συναγωνίζεσαι στο πιο υψηλό επίπεδο είναι κάτι που φέρνει υψηλή πίεση και υψηλές προσδοκίες, αλλά αγαπώ το συναίσθημα του να μπορώ να ελέγχω τα νεύρα μου και να αποδίδω καλά. Το να ηρεμείς πλήρως και να μη σκέφτεσαι τίποτα την ώρα του σπριντ είναι το καλύτερο σημείο του επί κοντώ».