Του Λευθέρη Πλακίδα

Η Αθηνά Κωδωνά στις κοινωνικές της σχέσεις και στις εξόδους της, αναγνωρίζεται
από όσους είναι μυημένοι μόνο αν προσέξουν τον καρπό της. Εκεί θα δουν ένα ρολόι που είναι αντιπροσωπευτικό όσων τρέχουν. Είναι μία δραστήρια και αρκετά
κινητική κοπέλα που όταν φοράει τα αθλητικά της δύσκολα θα την ακολουθήσεις. 
Με καταγωγή από την Κοζάνη που έχει μεγάλη παράδοση στις μεγάλες αποστάσεις,
είναι από τις καλύτερες μαραθωνοδρόμους στην Ελλάδα. Αν υπήρχε και σχολικός
αθλητισμός θα ήταν σίγουρα και στα νιάτα της πρωταθλήτρια. Τώρα τρέχει γιατί
είναι αυτό που την κάνει χαρούμενη. Το κάνει και τοσο καλά. Η ευχαρίστηση που της προσφέρει το τρέξιμο είναι το κίνητρο για να κάνει σχεδόν καθημερινά προπόνηση.
Δια βίου άθληση είναι το σύνθημα της. 


-Με τι αφορμη ξεκίνησες το τρέξιμο; Πόσα χρόνια τρέχεις;


Το τρέξιμο “το είχα” εκ γεννητοίς αλλά δυστυχώς άργησα να το ανακαλύψω. Αν είχα ξεκινήσει από πιο νωρίς θα μου είχε χάρίσει πολύ πιο πολλές χαρές ! Αν δεν είχες
γεννηθεί σε περιβάλλον αθλητικό, κανένας δεν επρόκειτο να ανακαλύψει το ταλέντο σου. Αφού στο σχολέιο δεν υπάρχει η ανάλογη υποδομή. ΄Έτσι λοιπόν ξεκίνησα
όταν βρέθηκα σε έναν κύκλο από φίλους που αγαπούσαν το τρέξιμο, τη συμμετοχή
σε αγώνες , που κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή ότι θα μπορούσα να εξελίξω τις
δυνατότητές μου  και με ενθάρρυναν, μέχρι που με την αφορμή μιας καινούργιας
θέσης στη δουλειά βρέθηκα να προετοιμάζομαι με τη βοήθεια ενός από τους πιο ταλαντούχους προπονητές και κάτοχο πανελλήνιου ρεκόρ για τον πρωτο μου Μαραθώνιο της Αθήνας : τον Κλασσικό τότε. Ήταν οι χρονιές που άρχισε στην Αθήνα να μεγαλώνει το δρομικό κίνημα μέχρι να φτάσει στα σημερινά ρεκόρ συμμετοχής και να προσελκύει στην Ελλάδα αθλητές και μη από όλο τον κόσμο.

-Που ήταν ο πρώτος σου μαραθώνιος και πως ήταν η κούρσα και το συναίσθημα τερματισμού;

Ο πρώτος Μαραθώνιος ήταν το 2010 και τον θυμάμαι σε κάθε του χιλιόμετρο οπως θυμάμαι και όσους ακολούθησαν. Θυμάμαι όλες τις παραστάσεις, τις καιρικές συνθήκες, τον κόσμο, και σε ποιο σημείο  είχε ενθουσιαμό, την κάθε σκέψη μου και την διαρκή πάλη να κυριαρχήσει το μυαλό στο σώμα. Αυτό είναι νομίζω το μεγαλύτερο στοίχημα της συμμετοχής σε ένα μαραθώνιο.

-Πόσες φορές προπονείσαι την εβδομάδα και πως βρίσκεις χρόνο;

Για να είναι κάποιος στη θέση να πάρει μέρος σε έναν αγώνα δρόμου καταρχάς πρέπει να έχει ένα πρόγραμμα προετοιμασίας που εξαρτάται από την απόσταση του αγώνα. ΄Ετσι λοιπόν μπορεί χρειάζομαι τουλάχιστον τέσσερεις προπονήσεις την εβδομάδα ανάλογα με την ημερομηνία του αγώνα και το χρόνο που θέλω να επιτύχω και αυτός είναι καθαρά προσωπικό θέμα. Δεν τρέφω αυταπάτες απλά θέλω να βλέπω να βελτιώνω την προηγούμενη επίδοσή μου. Φυσικά λαμβάνω υπόψη και άλλες παραμέτρους όπως είναι η φυσική μου κατάσταση και οι απαιτήσεις του αγώνα. Πάντα όμως φροντίζω η προπόνησή μου να συνδυάζεται με κάποιο στόχο. Όταν έχω πιο μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό μου, όπως για παράδειγμα να βελτιώσω μια προηγούμενη επίδοση, απευθύνομαι σε έναν προπονητή που μου δίνει οδηγίες, με παρακολουθεί σε κάποιες προπονήσεις και μου δίνει συμβουλές που ακολουθώ σχεδόν τυφλά. Πιστεύω ότι είναι απαραίτητη προυπόθεση να βασίζεσαι στην πείρα του προπονητή για να βελτιώσεις την επίδοσή σου.Εγώ που είμαι απλή οπαδός του τρεξίματος και όχι αθλήτρια, σε σχεση με το χρόνο για την προπόνηση, νομίζω ότι το να βρίσκει κανείς χρόνο για προπόνηση είναι κάτι που αργά ή γρήγορα μπαίνει στην καθημερινότητά σου. Επομένως σου στερεί μόνο ελεύθερο και κενό χρόνο. Με τον καιρό και το περιβάλλον σου, εννοώ φίλοι και οικογένεια, προσαρμόζονται : “Ρωτάμε και την Αθηνά πριν κανονίσουμε έξοδο, πάρτυ, εκδρομή.”

-Έχεις κερδίσει πολλούς αγώνες στην καριέρα σου; Πως είναι να τερματίζεις

και να βλέπεις τους άλλους να ακολουθούν;

Είχα την τύχη να τερματίσω πρώτη. Σε πολλούς αγώνες και στη Γενική Κατάταξη και σε άλλους στην ηλικιακή μου κατηγορία. Αυτό που αισθάνθηκα, πέρα από το συναίσθημα του θριάμβου που είναι ανεπανάληπτο, είναι και η επιβράβευση για τη συστηματική και προσηλωμένη προετοιμασία. Ε εντάξει και λίγο τυχερή ένιωσα. Είναι αυτό που λένε ήμουν “στη μέρα μου”. Θυμάμαι χαρακτηριστικά  είναι τον τερματισμό μου στον Τροφώνειο Ημιμαραθώνιο να με  ακολουθούν οι μοτοσυκλέτες και στον τερματισμό να κόβω το νήμα ως πρώτη γυναίκα. Υπάρχουν και άλλες παρόμοιες αναμνήσεις αλλά αυτή την φυλάγω στη μνήμη περισσότερο. Στη διαδρομή είχα την ευκαιρία να τρέξω μαζί με τους πρώτους και αυτό με είχε κάνει να φουσκώνω από ικανοποίηση!
-Ποιος αγώνας είναι εκείνος που σου έχει μείνει αξέχαστος;Θυμάμαι όλους τους αγώνες που συμμετείχα με κάθε λεπτομέρεια. Είναι γιατί σε έναν αγώνα μεγάλης απόστασης σου δίνεται ο χρόνος να συνδιαλαγείς  με τον εαυτό σου και να  τις σκέψεις σου. Δεν έχω κάποιον που να θυμάμαι ιδιαίτερα αλλά αν πρέπει να διαλέξω θα έλεγα και πάλι χωρίς αμφιβολία ότι για πολλούς λόγους έχει χαραχθεί στη μ΄νημη μου ο πρώτος μου Μαραθώνιος στην Αθήνα. Είχε έρθει και ο πατέρας μου να με δει και περίμενα πώς και πώς να του φωνάξω στην κατηφόρα της Ηρώδου Αττικού.

-Σε ποιους μαραθωνίους στο εξωτερικό έχεις τρέξει και τι διαφορές βρίσκεις με της Αθήνας;


Έχω τρέξει σε μερικούς Μαραθωνίους και ημιμαραθωνίους στο εξωτερικό και έχω να πω ότι, αν εξαιρέσει κανείς την μεγαλύτερη ευκολία τους λόγω μορφολογίας εδάφους και κλιματολογικών συνθηκών, σε θέματα διοργάνωσης, στησίματος, συμμετοχής και ενθουσιασμού δεν διαφέρουν από τον Μαραθώνιο της Αθήνας. Στην Ελλάδα είμαστε πλέον σε θέση να κάνουμε καλούς αγώνες . Και έχουμε και τον κόσμο.Απλά είναι διαφορετική, ίσως πιο ελκυστική, η εμπειρία να συμμετέχεις σε έναν Μαραθώνιο του εξωτερικού. Σε προδιαθέτει και κάπως διαφορετικά ψυχολογικά.Νομίζω ότι αν σε κάτι διαφέρουν και ίσως μου λείπει είναι οι “λαγοί”. Θα πρέπει να το κοιτάξουν λίγο αυτό και στην Ελλάδα γαιτί πιστεύω ότι προσθετει ένα επιπλέον επίπεδο κάτι και στους συμμετέχοντες στους διοργανωτές.

Σε ποια διαδρομή θέλεις να τρέχεις συνέχεια; Και γιατί;

Τρέχω παντού. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάω κάπου και να μην πάρω μαζί τα “τρεξιματικά μου παπούτσια”. Έχω κάνει προπόνηση σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό . Σε νησιά, σε βουνά, σε πόλεις, σε χωριά. Το πρώτο πράγμα που μπαίνει στη βαλίτσα είναι τα αθλητικά. Θυμάμαι μια φορά στο Ντουμπάι που είχα τρέξει 15 χιλιομετρα ζωγραφίζοντας τη διαδρομή στον υπολογιστή μου όταν κατέβασα την πορεία μου.  Ηταν σαν το φοίνικα που έχουν κατασκευάσει πάνω στη θάλασσα. 

-Τι σκέφτεσαι όταν τρέχεις; Το αναζητάς το τρέξιμο; Χαίρεσαι να σηκώνεσαι το πρωί για να πας για προπόνηση;


Κάθε πρωί κλείνω την πόρτα και βγαίνω για τρέξιμο. Έχω την τύχη να μένω κοντά στην Πανεπιστιμιούπολη του Ζωγράφου, και εκτός αυτού έχω πολλά πάρκα δίπλα από το σπίτι μου. Επίσης λατρεύω να τρέχω στον Εθνικό Κήπο αλλά και στην ευρύτερη περιοχή του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, επιλέγω το λόφο Φιλοπάππου τα δροσερά βράδια του καλοκαιριού, με την παρέα από το γραφείο και μετά για μπύρες με τα αθλητικά σε Πλάκα ή Θησείο. Πολύ συχνά όταν θέλω να τρέξω πιο πολλή ώρα ανεβαίνω στον Υμηττό. Μία διαδρομή που πραγματικά ευχαριστιέμαι είναι από το Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος μέχρι τη Μαρίνα του Φλοίσβου. Επίσης για μεγάλα κομμάτια μου αρέσει να ξεκινάω από τη Λίμνη της Βουλιαγμένης μέχρι τον Άγιο Κοσμά και πίσω για βουτιές στη θάλασσα.

Τι στόχους έχεις για το 2019;

Για το 2019 έχω στόχο το Μαραθώνιο της Στοκχόλμης και πολλούς αγώνες στην Ελλάδα μεταξύ των οποίων στη Σύρο (το Syrathlon), στην Τήνο και οπωσδήποτε στη Σέριφο (Seridos Sunset Race) που μου πάει εξάλλου πάντα καλά. Μία φορά το 2017 πρώτη γυναίκα και την επόμενη το 2018 δεύτερη.Στα βουνίσια θα πάω στο Zagori Race, kaliakouda Trail στο Μεγάλο Χωριό στο Καρπενήσι. Ανάλογα με τη φυσική μου κατάσταση μπορεί να τρέξω το φθινόπωρο στο Μαραθώνιο της Αθήνας (έχω τρματίσει σε επτά Μαραθωνίους) και οπωσδήποτε και στο νυχτερινό ημιμαραθώνιο της Θεσσαλονίκης.

Στην Κοζάνη που κατάγεσαι και τρέχεις, έχει μεγάλο δρομικό κίνημα. Είναι θέμα παράδοσης και κληρονομιάς;

Στην ιδιάιτερη πατρίδα μου την Κοζάνη κάθε φορά που πηγαίνω χαίρομαι να προπονούμαι. Έχει τύχει και δυο φορές την  ημέρα. Στην πόλη υπάρχουν δύο πανέμορφα στάδια με στίβο για όλα τα γούστα. Κάθε φορά συναντάω εκεί συμπατριώτες δρομείς είτε γνωστούς είτε άγνωστους. Έχουμε και το Μιχάλη Παρμάκη αλλά και άλλους λιγότερο δημοφιλείς αλλά πολύ καλούς και προσηλωμένους δρομείς. Εμείς οι βορειοελλαδίτες είμαστε αυστηροί και απαιτητικοί γι αυτό και το δρομικό κίνημα έχει οπαδούς που πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και το κάνουν πολύ καλά.

Αν υπήρχε σχολικός αθλητισμός θα μπορούσες να είχες κάνει πρωταθλητισμό και σε νεαρή ηλικία; Πως ξέφυγες από τους προπονητές της εποχής εκείνης;

Δυστυχώς στη χώρα μας δεν δίνουμε βαρύτητα στον αθλητισμό κατά τη διάρκεια της σχολικής διαδρομής των παιδιών με αποτέλεσμα να πρέπει οι γονείς και τα ίδια τα παιδιά που αγαπάνε τον αθλητισμό να παλέψουν κυριολεκτικά για να βγουν στην επιφάνεια τα ταλέντα. Είναι πολύ κρίμα στη χώρα που κατάγονται τόσοι μεγάλοι πρωταθλητές να είμαστε τόσο πίσω… Υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Εμένα ποτέ δεν ήρθε κάποιος να με ρωτήσει αν θα με ενδιέφερε να ασχοληθώ με το τρέξιμο και χρειάστηκε να φτάσω σε μεγάλη ηλικία για να ανακαλύψω ότι είχα ένα χάρισμα που ποτέ δεν καλλιέργησα.

Είναι τελικά για σένα το τρέξιμο κομμάτι της ζωής σου;

 Το τρέξιμο μου φτιάχνει τη μέρα και τη διάθεση. Συνήθως με αυτό ξεκινάω την ημέρα μου. Αν για κάποιο λόγο δεν έχω παει το πρωί να τρέξω νιώθω τη διαφορά. Το τρέξιμο με γεμίζει ενέργεια, μου δίνει διαύγεια και όρεξη να συνεχίσω τις καθημερινές μου ασχολίες με χαμόγελο. Με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Η  συναναστροφή με τους δρομείς με βοηθάει να επαναπροσδιορίσω το νόημα της ζωής μου. Έχω την τύχη να πάρω ικανοποίηση μοιράζοντας την αγάπη μου για το τρέξιμο στο εργασιακό μου περιβάλλον. Πολύ συχνά μετά το γραφείο κάνουμε μια μικ΄ρη ομάδα και βγαίνουμε για τρέξιμο στο κέντρο της Αθήνας.